Mumio właściwości, zastosowanie i działanie. Suplement mumio dla zdrowia i urody

Chirag jindal (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)], via Wikimedia Commons Chirag jindal (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)], via Wikimedia Commons

Znamy wszechstronne zastosowanie skał i minerałów w gospodarce, ale naszej uwadze umyka fakt, że wysoko w górach Tybetu kryje się cenniejszy niż złoto wytwór Matki Natury – mumio! Ten specyfik o egzotycznie brzmiącej nazwie ma wszechstronne właściwości lecznicze, które odkryto 5 tysięcy lat temu. Substancja ta jest pozyskiwana z himalajskich skał i znajduje zastosowanie w medycynie naturalnej m.in. jako preparat na wzmocnienie organizmu, ochronę kości, poprawę pracy trzustki i tarczycy oraz układu pokarmowego. Mumio to istne panaceum, a do tego, w wielu przypadkach, jego skuteczność została potwierdzona naukowo!

Skarb ukryty w sercu góry



Mumio shilajit himalajskie, znane jako „krew gór”, „eliksir życia” lub „cudotwórczy balsam”, jest w rzeczywistości mieszaniną związków organicznych i nieorganicznych, gromadzącą się w niektórych masywach górskich. Nazwa „mumio” pochodzi z greki i oznacza „ochraniający”
Skąd nazwa?
Nazwa „mumio” pochodzi z greki i oznacza „ochraniający” tudzież „oczyszczający”. Przypuszcza się, że substancja ta powstaje wskutek obumierania materii organicznej, takiej jak szczątki alg, roślin czy porostów, które tkwią w zakamarkach skał albo stanowi pozostałość po wybuchach wulkanów.
tudzież „oczyszczający”. Przypuszcza się, że substancja ta powstaje wskutek obumierania materii organicznej, takiej jak szczątki alg, roślin czy porostów, które tkwią w zakamarkach skał albo stanowi pozostałość po wybuchach wulkanów. Konsystencją przypomina smołę – jest gęsta, z reguły ciemnobrązowa. Ma postać małych kryształków, podobnych nieco do żywicy. W Birmie mumio nosi nazwę ‘krew góry’. W Mongolii i Tybecie określają je mianem ‘soku skały’, zaś na Syberii – ‘kamiennego oleju’. Pozostałe przydomki tej skalnej substancji, to: wosk gór, olej gór i górski miód.

Starożytne panaceum


Lecznicze właściwości mumio odkryli starożytni mieszkańcy Himalajów, dzięki obserwacji zachowania rannych zwierząt, które regenerowały siły w sąsiedztwie skał. O antyseptycznym działaniu tej substancji możemy przeczytać u Arystotelesa, zaś perski lekarz i uczony – Awicenna – zalecał tę substancję na złamania i zwichnięcia kości, a także na stany zapalne oraz migreny. Z kolei w szekspirowskim dramacie „Makbet” znajdziemy taką oto kwestię bohatera – „Powinien zjeść górę mumijo". Rzeczywiście, w przeszłości specyfikiem tym byli leczeni najwięksi władcy. Substancję sprowadzano z Chin, Indii i Mongolii, jako najdroższy z klejnotów. Naturalna medycyna do dzisiaj uważa mumio za wspaniały środek, który leczy wszelkie bóle, zawroty głowy, anginę, kaszel, katar, paradontozę, ropiejące rany, czyraki, egzemy, astmę i boreliozę i wiele innych chorób. Specjalistyczne badania nad właściwościami mumio od dziesiątek lat prowadzi się w rosyjskich i indyjskich laboratoriach. Obecnie jednak mumio wciąż istnieje poza głównym nurtem farmaceutycznym. Dostępne w formie tabletek, proszków, roztworów, czopków i maści cieszy się jednak rosnącą popularnością w medycynie alternatywnej.
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy