Biegus rdzawy - opis, występowanie i zdjęcia. Ptak biegus rdzawy ciekawostki

Biegus rdzawy, fot. Kacper Kowalczyk Biegus rdzawy, fot. Kacper Kowalczyk

Pogoda wówczas nie była zbyt zachęcająca, ale razem z kolegą udaliśmy się na przechadzkę wzdłuż brzegów Bukówki. Przebywaliśmy wtedy w organizowanym przez Wrocławską Grupę Obrączkarską „Odra” obozie ornitologicznym. Akurat w sieci nic szczególnego się nie łapało, a nasza kolej na obchód dopiero miała nastąpić. Ten czas wykorzystaliśmy na wyprawę z aparatami. I ta wędrówka byłaby taka sobie, ot zwyczajna, bez żadnych rewelacji, gdyby nie jeden z biegusów, który wyglądał jak duża szara kulka. I dziw nas obu brał, że ów ptak pozwalał się bardzo blisko podejść. „Bo podróżnik z północy i ludzi nie zna” – pomyślałem. Właśnie w taki sposób pierwszy raz, oko w oko zetknąłem się z największym na świecie biegusem, biegusem rdzawym.

Czasem rdzawy, czasem szary



Jak sama nazwa wskazuje biegus rdzawy powinien być rdzawy i oczywiście taki jest, ale tylko w okresie godowym, na czas wędrówek zmienia kolor upierzenia na szary. Zacznijmy jednak od upierzenia godowego. Zarówno samiec jak i samica charakteryzują się dużą rdzawą plamą pokrywającą cały przód, od podgardla, przez brzuch aż po kuper. W okolicach kloaki pióra są białe z szarawymi kropkami. Wokół oczu a także u podstawy dzioba można zaobserwować delikatną białą obwódkę. Tuż za okiem występuje ciemnoszara, nieregularna plamka, z kolei głowa, szyja, tułowie mają jasnoszarą, czasami nawet delikatnie niebieskawą barwę z przeplatającymi się jasnorudymi plamkami. Lotki pierwszego oraz drugiego rzędu są ciemnie, a ogon szary z białymi skrajnymi sterówkami. Nogi długie, aczkolwiek jak na ptaka brodzącego stosunkowo krótkie ciemnoszare, dziób krótki, prosty i co najważniejsze czarny. Tak pięknie biegus rdzawy prezentuje się na wiosnę. Samiec musi przecież jakoś zaczepić samicę, dać jej znać o sobie, wysłać sygnał: „Kochana tutaj jestem! Zobacz jaki piękny samiec ze mnie!” Samice bowiem mają mniej intensywną rdzawą plamę niż samce, to też nie mogą się poszczycić aż tak kontrastową mozaiką barw. Jesienią, gdy trzeba wędrować, to wszystko jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znika. Biegus niemal całkowicie zostaje „przemalowany”. Wierzch ciała staje się szary, a spód jasny i w zależności od podgatunku może być plamkowany albo i nie. Do tego wzdłuż oczu przez całą głowę biegnie subtelna szara kreska, która w obserwacji tego ptaka z oddali może dawać złudzenie białej brwi umiejscowionej nad okiem. Niezależnie od tego czy wiosna, czy jesień biegus rdzawy dorasta do 26 cm i może ważyć między 80 a 200 gramów, natomiast rozpiętość skrzydeł tego ptaka wynosi około 50 cm. Takie wymiary bez wątpienia czynią go największym spośród rodzaju Calidris. W czasie wędrówek biegusa najłatwiej zaobserwować nad większymi zbiornikami wodnymi, wszędzie tam gdzie choć trochę odsłoniętych piaszczystych łach, na których mogą spokojnie żerować. Zapewne zastanawiało Was (mnie również to zastanawiało) jak to się dzieje, że biegusy wkładając dziób w piach wiedzą, że akurat w danym miejscu wyciągną sobie jakiś smakowity kąsek? Wszystko to za sprawą umieszczonych na końcu dzioba specjalnych receptorów pozwalających zwierzętom wyczuwać potencjalny, nadający się do zjedzenia owad bądź mały skorupiak lub inny mięczak. Mechanizm działania polega na wykrywaniu przez receptor różnicy ciśnień w mule, to prowadzi do niemal bezbłędnego oszacowania miejsca, w którym może znajdować się uwielbiany przez ptaki pokarm


By Dick Daniels (http://carolinabirds.org/) (Own work) [CC BY-SA 3.0 or GFDL], via Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy