Sikora czarnogłowa - opis, występowanie i zdjęcia. Ptak sikora czarnogłowa ciekawostki

Czarnogłówka, fot. Kacper Kowalczyk Czarnogłówka, fot. Kacper Kowalczyk

To było niezaplanowane spotkanie. Kończyłem wówczas kontrolę mojego kwadratu badawczego w ramach Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych i wracałem do roweru, który przypiąłem do drzewa. Gdy dotarłem, odpiąłem rower i coś mnie tknęło, żeby jeszcze chwilę poczekać, uzupełnić płyny w organizmie – był wtedy ciepły maj i w gardle zrobiło mi się sucho. Usiadłem przy rowerze pod drzewem, napiłem się wody, chwilę pokontemplowałem nadnerzańską przyrodę. Spojrzałem na olszę, która przede mną stała. Na wysokości około 1,5 m od ziemi była w niej dziupla. Dobiegały stamtąd ciche popiskiwania. Nie minęło 5 minut, a tuż nad moją głową w kierunku dziupli przeleciała czarnogłówka niosąca smakowitą larwę owada.



Brązowa sikora

Czy z czarnogłówką jest coś nie tak? Na pierwszy rzut oka można odnieść takie wrażenie. Inne znane nam sikory w jakiś sposób wyróżniają się spośród innych ptaków. Bogatka ma duży żółty brzuch przecięty czarnym pasem, w zależności od płci raz grubszym a raz cieńszym. Modraszka ma charakterystyczną niebieską czapkę, a sosnówka zgniłozielony tułów, natomiast czubatka, jak sama nazwa wskazuje, chlubi się zawadiackim czubkiem. A czarnogłówka czym może się poszczycić?

Z pewnością innością pośród swoich sikorkowych braci. Jest szara, przynajmniej brzuch ma szary, białe policzki i brązowy tułów. No i głowę czarną, a raczej dużą, czarną czapkę rozciągającą się od czoła aż po potylicę. Pod dziobem czarny śliniaczek i w zasadzie to tyle, jeśli chodzi o opis upierzenia tego ptaka. Tutaj naprawdę nie ma co więcej pisać. Jest jeszcze jedna sikora o podobnym upierzeniu – sikora uboga, którą kiedyś próbowano nazwać szarytką, ale ta nazwa się nie przyjęła. Różnice między tymi dwiema sikorkami są naprawdę subtelne. Po pierwsze czapka, u sikory ubogiej jest zdecydowanie mniejsza i nie sięga aż do potylicy. Po drugie śliniaczek, który jest mniejszy. Na rysunkach bardzo często przedstawiany jako mały kwadracik towarzyszący dziobowi. Ktoś może się uprzeć, że między brzuchem czarnogłówki a tułowiem występuje mniejszy kontrast piór niż u sikory ubogiej, ale ta cecha jest tak naprawdę dopiero zauważalna, gdy trzymamy ptaka w dłoniach. W tym przypadku dla każdego początkującego terenowca rozróżnienie obu gatunków nie powinno nastręczać trudności po odsłuchaniu głosu obu tych ptaków. Czarnogłówka wydaje z siebie bardziej fletowe brzmienia, podczas gdy uboga, jak jej nazwa wskazuje, ma ubogi głos o zdecydowanie szorstkim brzmieniu. W porównaniu do innych sikor uwagę zwraca krępa sylwetka czarnogłówki, mieniąca się dużą głową i grubą szyją. Próżno także szukać dymorfizmu płciowego, dlatego że osobniki obu płci są do siebie bardzo podobne, chociaż naukowcy próbowali szukać różnic w wielkości, zarówno pod względem masy, jak i wymiarów ciała. Przeciętnie czarnogłówka osiąga masę między 9 a 14 gramów, przy czym jesienią ptaki przeważnie ważą więcej, ze względu na zgromadzenie zapasów przed długą jesienną wędrówką. Ptaki te zostały uznane za tzw. częściowych wędrowców, co oznacza tylko tyle, że przelatują z miejsca na miejsce i osobniki tego gatunku widywane są przez cały rok w miejscach, w których wyprowadzają lęgi. To jednak nie oznacza, że obserwowany jest ten sam osobnik zarówno latem jak i zimą.

Czarnogłówka, By Estormiz (Own work) [CC0], via Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowy

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy