Pasikonik zielony - opis, występowanie i zdjęcia. Owad pasikonik zielony ciekawostki

Pasikonik zielony, fot. Kacper Kowalczyk Pasikonik zielony, fot. Kacper Kowalczyk

W jednej z regionalnych gazet wpadł mi w oczy nagłówek „Pasikoniki w natarciu! Wlatują nawet na IV piętro…” Z drugiej strony spotkałem się z opisem, jak to zwierzę hodować w warunkach domowych. Autor dokładnie opisał warunki, jakie należy stworzyć owadowi by ten był ciekawym towarzyszem naszych domowych rozważań nad kawą bądź herbatą. Inni z kolei radzą, żeby pasikonika zielonego w ogóle nie brać do ręki, bo zakończenie jest trudne do przewidzenia i nie musi być pozytywne.



Pasikonik Filip co doradzał pszczółce Mai

W znanej niemal każdemu z czasów jego dzieciństwa bajce o przygodach młodej, ciekawej świata pszczółce Mai, postać Filipa – pasikonika – jawi nam się jako postać odpowiedzialna i zawsze sprzyjająca wyczynom pszczółki oraz jej przyjaciół na czele z trutniem Guciem. Filip zazwyczaj doradza ciekawym świata owadom, co mają zrobić w trudnych sytuacjach, a niekiedy nawet wyciąga z opresji. Jest ich opiekunem, który czuwa nad tym, by nic złego im się nie stało. Trzeba przyznać, że autor serii opowiadań o pszczółce Mai Waldemar Bonsels, bardzo ale to bardzo ubarwił postać Filipa. Wytworzył dobrą aurę wokół niej, co oczywiście miało znaczenie w późniejszym postrzeganiu pasikonikowatych, a zwłaszcza pasikonika zielonego, bowiem Filip był zielony, co bezpośrednio mogło się kojarzyć właśnie z tym gatunkiem. Czy to dobrze? Pewnie, że dobrze. Przynajmniej nie postrzegamy tego zwierzęcia z pogardą, ani z przerażeniem, tylko traktujemy je ciepło, miło i sympatycznie.

W rzeczywistości przecież pasikonik zielony żyjąc pośród innych owadów, to postać której raczej inni powinni unikać. Jest bezwzględny. Kiedy tylko jakiś smakowity kawałek owadziego mięsa nasunie mu się w zasięg jego wzroku, wówczas nie ma zmiłuj. Świadczy o tym jego rozbudowany aparat gębowy, który ma bardzo silny uchwyt. Przez naukowców zajmujących się badaniem tych zwierząt, aparat gębowy nazywany jest aparatem gębowym gryzącym. Jego cechami charakterystycznymi są silnie rozwinięte, ostro zakończone żuwaczki umożliwiającej rozrywanie ofiar na kawałki, które następnie można połknąć. Ale do tego by zjadać inne owady, pasikoniki również muszą dorosnąć. Młode osobniki żywią się liśćmi traw, pośród których pasikoniki żyją. Dopiero później zmieniają upodobania pokarmowe. Z wegetarian stają się mięsożercami. Pasikonik zielony jest zielony z bardzo prostego względu. Chodzi o środowisko życia. Owad pomiędzy kłosami traw budujących zielone łąki doskonale skrywa swoje oblicze. Odcień zieleni pasikoniczego ciała, bez żadnego zastanowienia, pozwala mu na ukrycie się wśród traw i stanowi podwójne zabezpieczenie. Po pierwsze przed potencjalnymi ofiarami, które w innej sytuacji mogłyby go zauważyć, a po drugie przed innymi drapieżnikami polującymi na pasikoniki. Głównym ich wrogiem są ptaki, ale także drobne ssaki oraz płazy nie gardzące żadną dostawą białka. W razie potrzeby pasikoniki również potrafią latać. Na niezbyt dalekie odległości, ale jednak najdalej z całej grupy pasikoników. To także jeden z mechanizmów obronnych. Zatem drapieżnik naprawdę zaciekły w walce z pasikonika zielonego jest, ale także może liczyć na całą plejadę innych łowców, dla których stanowi smakowity kąsek.

By Didier Descouens (Own work) [CC BY-SA 4.0], via Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowy

Zobacz także

Dwa oblicza szarańczyDwa oblicza szarańczy
Pasaż zakupowy