Traszka zwyczajna – opis, występowanie i zdjęcia. Płaz traszka zwyczajna ciekawostki

Traszka zwyczajna, fot. Kacper Kowalczyk Traszka zwyczajna, fot. Kacper Kowalczyk

Jeśli zwierzę ma długi ogon, stąpa po ziemi na czterech łapach, a do tego pociągłą głowę i ciało bez sierści, to zapewne jest jaszczurką. Pogląd zmienia się nieco, gdy uda nam się zaobserwować wejście zwierzęcia do wody. A jak już zanurkuje i przestanie wynurzać, wówczas zaświeca się lampka: „cóż to za jaszczurka?” Ano z niej taka jaszczurka, jak z błotniaka zając. Właśnie tyle do siebie mają jaszczurki z traszkami zwyczajnymi.



Płazia jaszczurka


Aż trudno nie użyć tego słowa. Traszka zwyczajna (Lissotriton vulgaris) to taka „jaszczurka” wśród płazów, chociaż nie ma z nią zbyt wiele wspólnego. Głowa mała, wąska oraz wysklepiona z trzema, słabo zaznaczonymi, bruzdami. Oczy delikatnie wystające ponad nią, małe z okrągłymi źrenicami. Szyja prawie niewidoczna. Ogólnie patrząc na traszkę, całe ciało jest wysmukłe oraz wydłużone, zwieńczone ogonem. Przez lupę można zobaczyć na bokach ciała otwory przypominające linię boczną u ryb. Jest to narząd zmysłów, umożliwiający zwierzętom posiadającym go, czucie zmian następujących w wodzie, włącznie ze zmianami prądów oraz składu chemicznego wody.  

Wytańczyć miłość

Okres godowy traszek zwyczajnych (Lissotriton vulgaris) rozpoczyna się bardzo szybko, bowiem płazy już po wybudzeniu z zimowego letargu na przełomie marca i kwietnia przystępują do poszukiwania odpowiednich dla siebie terytoriów. Jak już znajdą miejsce, w którym na świat przyjdzie ich potomstwo, to samce muszą udowodnić samicom, że właśnie z nimi warto wejść w związek. Nawet tak małe organizmy, bo dorastające do 11 cm i ważące zaledwie 5 gramów traszki, wykształciły cały zespół zachowań oraz gestów, których pozazdrościłby niejeden Casanova. Tym wyczynom bacznie przygląda się pani traszka, przed którą odbywa się cały spektakl. Najpierw samiec patrzy jej prosto w oczy, po czym zaczyna wykonywać ruchy ogonem. Raz w lewo, raz w prawo, a czasami potrząsa samą końcówką. Przemieszcza się a to do przodu, a to do tyłu, wygina ogon i znowu potrząsa jego końcówką, tym razem skierowaną w stronę zainteresowanej samicy. Jakby krzyczał do niej: „Chodź ze mną! Zobacz jaki mam super ogon!” Ale na tym nie koniec godowych pokazów. Samiec odskakuje raz na lewo, raz na prawo, kręci się wokół własnej osi, po czym zwalnia, delikatnie podchodzi do samicy i wykonuje gwałtowny ruch, na końcu którego zgina ogon potrząsając nim z powrotem. Rytuał godowy, jak na tak małe zwierzę, jest bardzo rozbudowany. Oprócz języka ciała, ważne są także walory wzrokowe. Na ten szczególny czas, od głowy aż po ogon, na ciele samca wyrasta specjalny fałd skórny nazywany grzebieniem. Widoczny w wodzie, osiąga wysokość 10 mm i ma postrzępione krawędzie. Dochodzi do nabrzmienia tzw. warg kloakalnych – jest to oznaka, że narząd płciowy płaza nabrał gotowości do rozrodu. Brzuch przyjmuje żółte ubarwienie, a plamy na nim stają się większe, bardziej wyraźne. Samica ma przy tym bardziej niepozorną urodę. Nie jest aż tak bogato przyozdobiona, a na dodatek powierzchnia jej skóry ma chropowatą strukturę, z kolei u samca brak jakichkolwiek brodawek. W stanie gotowości rozrodczej traszki trwają od maja do października w zależności od tego w jakich szerokościach geograficznych żyją. Potem wychodzą na brzeg i porzucają podwodne życie. Szukają wilgotnych kryjówek, jamek, piwnic, podziemnych norek po to, by przetrwać dzień, a następnie wyruszyć na nocne łowy. Zarówno w czasie godów, jak również poza nimi traszki zwyczajne wiodą głównie nocny tryb życia. Teoretycznie szansa na bycie ofiarą jest wtedy mniejsza, ale nie o to przede wszystkim chodzi. Nocą jest wyższa wilgotność, temperatura niższa, zatem traszka nie wyschnie. Poza tym jej potencjalne ofiary także wykazują wyższą aktywność dobową w świetle księżyca, aniżeli miałby być oświetlane przez słońce. Płaz odżywia się ślimakami, dżdżownicami, pająkami, larwami owadów oraz postaciami dorosłymi. Niestety na lądzie brak jej podwodnej gracji połączonej ze zwinnością lisa buszującego po kurniku. Ucieczka przed drapieżnikami w jej wykonaniu graniczy z cudem, dlatego natura wyposażyła traszkę w gruczoły jadowe ukryte w skórze.


Samiec w szacie godowej. By Piet Spaans Viridiflavus 21:50, 10 April 2007 (UTC) [CC BY-SA 2.5], from Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy