Sarna (Capreolus capreolus)

Nazywany/a też: sarna europejska

Sarna,Capreolus capreolus,Roe Deer Fot. Przykuta, CC/Wikipedia

Systematyka

Domena:Eukarionty
Królestwo:Zwierzęta
Gromada:Ssaki
Rodzina:Jeleniowate
Rodzaj:Capreolus
Gatunek:Sarna

Galeria zdjęć

Sarna,Capreolus capreolus,Roe DeerSarna,Capreolus capreolus,Roe DeerSarna,Capreolus capreolus,Roe DeerSarna,Capreolus capreolus,Roe DeerSarna,Capreolus capreolus,Roe Deer

Wymiary/Budowa



Długość ciała 1-1,3 m, ogon bardzo krótki, długości kilku centymetrów; masa 15-30 kg w środkowej Europie, we wschodniej i na Syberii zwierzęta te są znacznie cięższe (do 50 kg). Samiec na każdym pniu ma nie więcej niż trzy odrostki. Jego poroże (parostki) jest małe, wyrasta pionowo z czoła i zagina się w mniejszym stopniu do tyłu niż u innych jeleniowatych. Biologiczne znaczenie rozwidlenia poroża jest podobne, jak u innych jeleniowatych – pozwala ono na oparcie się przeciwnikowi podczas walki, co zapobiega dotkliwym obrażeniom, które nawet dla zwycięzcy mogą mieć poważne konsekwencje. U młodych kozłów rozwijają się małe, prawie niewidoczne guzikowate zgrubienia, które odpadają. Pierwsze prawdziwe poroże wykształca się w postaci prostych szpic, długości około 10 cm, które czasami się rozwidlają. Są one zrzucane jesienią. Wkrótce rozpoczyna się rozwój nowego poroża, które osadzone jest na wyrostkach kości czołowej zwanych możdżeniami. Przez całą zimę wzrost poroża odbywa się w scypule, przez co wydaje się ono grubsze i silniejsze, niż jest w rzeczywistości. Pod koniec okresu wzrostu dobrze ukrwiony scypuł kurcz się, zamiera i odpada. W kwietniu lub w maju (młode samce mogą chodzić w scypule do czerwca) kozły wycierają martwą tkankę, pocierając nim o pnie lub ziemię.
Charakteryzuje je bardzo delikatna, zgrabna budowa ciała, długie i smukłe kończyny oraz taka sama szyja. Dzięki takiej sylwetce z nieco uniesionym tyłem ciała zwierzę to zręcznie przeciska się wśród gęstego podszytu i krzewów. Latem sarna ma ubarwienie czerwonawobrunatne, a zimą – szarawobrunatne. Podobnym zmianom podlega także „lustro” obramowujące okolice odbytu – w zimie jest ono czysto białe, podczas gdy w lecie wpada w odcień żółtawo-biały. Czasami zdarzają się osobniki zupełnie czarne, natomiast białe (albinosy) są zupełnie rzadkie. Plamy są charakterystyczne tylko dla młodych osobników.
Sarny mają znakomicie rozwinięty węch, który nie tylko ostrzega je przed wrogami i niebezpieczeństwem, ale służy także do kontaktowania się między sobą. Dzięki dobremu słuchowi reagują na każdy obcy dźwięk, często można też usłyszeć ich szorstkie, głębokie „szczekanie”.

Pasaż zakupowy

Indeks nazw dla gromady - Ssaki