Łojotok - przyczyny i naturalne metody leczenia. Jak się pozbyć łojotoku?

Łojotok to przypadłość, która może być zaledwie nieprzyjemnym kosmetycznym problemem, ale nierzadko zatacza szersze kręgi, przekształcając się w bardzo uciążliwe łojotokowe zapalenie skóry lub trudny do leczenia trądzik. Dlatego tak ważne jest wczesne rozpoznanie schorzenia i możliwie szybka reakcja. Łojotok można bowiem zwalczać w domu, naturalnymi metodami i to z bardzo wysoką skutecznością!



Ciemieniucha u niemowląt jest formą łojotokowego zapalenia skóry; źródło: medicallibraryonline.comCiemieniucha u niemowląt jest formą łojotokowego zapalenia skóry; źródło: medicallibraryonline.com

Łojotok w ujęciu ogólnym to stan, w którym gruczoły łojowe są zbyt aktywne i wydzielają zwiększone ilości łoju, zwanego również sebum. Łój jest skórze niezbędny, bowiem chroni ją przed wysychaniem i zapewnia jej…wodoodporność, z której zwykle nie zdajemy sobie nawet sprawy. Gruczoły łojowe obecne są na całym ciele poza dłońmi i podeszwami – stąd też częste problemy ze suchością skóry rąk i nóg. Największe ich zagęszczenie przypada jednak na skórę głowy, czoło, brwi, uszy, policzki oraz fałdy skóry, czyli obszary, gdzie łojotok daje się najbardziej we znaki.

Skąd się bierze łojotok?

Powodów, dla których gruczoły łojowe zaczynają wymykać się spod kontroli i produkują sebum w ilości, która szkodzi, a nie pomaga, może być wiele. Schorzenie częściej dotyka mężczyzn, bowiem istnienie wyraźny związek z podwyższonym poziomem androgenów, a występowaniem łojotoku. Oczywiście, kobiety również mają w organizmie niewielkie ilości męskich hormonów sterydowych, a te panie, u których dochodzi do zaburzeń hormonalnych, częściej cierpią na łojotok.

Poza tym winą za pojawianie się łojotoku obarcza się również stres, który choć dotyczy naszych emocji i myśli, w wydatny sposób przekłada się na wzrost innych sterydowych hormonów, np. kortyzolu. Ciekawostką i zapewne niespodzianką dla wielu z nas jest natomiast fakt, że występowanie łojotoku jest również pozytywnie skorelowane z niedoborami witamin w organizmie – konkretnie deficytem witamin A, B2, C, E i PP. Ponadto, okres upalnej i mroźnej pogody sprzyja zaostrzaniu symptomów, a wśród pacjentów zgłaszających się do dermatologa z łojotokowym zapaleniem częściej pojawiają się osoby cierpiące na AIDS oraz zaburzenia neurologiczne.

Jak rozpoznać łojotok?

Pierwszym symptomem łojotoku jest zwykle błyszcząca się skóra twarzy – obejmująca powierzchnię czoła, nosa, brody, a czasem także policzków. Z bliskiej odległości można zauważyć, że pory, przez które wydostaje się sebum, są powiększone, a wręcz zablokowane złogami. Włosy zaczynają się intensywnie przetłuszczać, a skóra głowy jest swędząca. Z czasem na obszarach dotkniętych zmianami pojawiają się również łuski, raczej jednak o charakterze tłustym niż suchym. Zaostrzony łojotok przybiera wreszcie także postać czerwonych plam, które mogą swędzieć i piec – szczególnie często pojawiają się one wokół ust, gdzie skóra ma kontakt ze śliną.
Łojotokowe zapalenie skóry u dorosłego mężczyzny; źródło: Wikimedia Commons
Leczenie łojotoku skóry głowy polega na stosowaniu szamponów z sunstancjami przeciwgrzybicznymi; źródło: pixabay.com


Łojotokowe zapalenie skóry – przyczyny i objawy

Łojotokowe zapalenie skóry dotyczy nawet 3% populacji na świecie – najczęściej niemowląt oraz osób dorosłych i ma skłonność do powtarzania się w rodzinach. Pod względem medycznym jest to poważniejsza forma łojotoku, w której dochodzi do zainfekowania zablokowanej łojem skóry drożdżakami Pityrosporum ovale.

Ta infekcja w połączeniu z nadmierną produkcją łoju prowadzi do trwałej egzemy objawiającej się mocno zaczerwienionymi plackami, na których pojawia się łupież łojotokowy, czyli białe lub żółte łuski mogące mieć postać zarówno bardzo drobną, jak i grubą. Włosy na zajętej zapaleniem partii skóry głowy mogą zacząć intensywnie wypadać. W porównaniu z łojotokiem nasilenie świądu i pieczenia jest na tyle silne, że łojotokowe zapalenie skóry bywa nierzadko mylone z łuszczycą! Niestety, łojotokowe zapalenie skóry najczęściej wymaga już radykalnego leczenia dermatologicznego, obejmującego preparaty przeciwgrzybiczne oraz kortykosteroidy.

Nie powinny natomiast martwić się matki niemowląt, u których zdiagnozowana zostanie ciemieniucha. Choć jest to bowiem również forma łojotokowego zapalenia skóry, uważana jest za niegroźną, bowiem wiąże się raczej z niedojrzałością gruczołów łojowych niż infekcją. Ciemieniucha przy prawidłowej pielęgnacji skóry głowy maluszka zanika zwykle sama i nie zwiększa w żaden sposób przyszłej skłonności do łojotoku.

Leczenie łojotoku

Zanim łojotok zmieni się w postać poważnego zapalenia lub trądziku, który również jest formą pochodnej infekcji związanej zwykle z przerostem populacji bakterii beztlenowych na pełnej sebum skórze, można go dość skutecznie leczyć. Lekarze zalecają zwykle suplementy doustne zawierające nie tylko zestaw potencjalnie brakujących pacjentowi witamin – witamina A, B2, C, E i PP – ale także cynk, który przyspiesza gojenie się skóry. Na zaostrzone obszary skóry zapisuje się również maści i szampony o działaniu przeciwgrzybicznym, zawierające pochodne imidazolowe, które leczą i zapobiegają dalszemu rozwojowi infekcji. Ponadto korzystny wpływ na skórę łojotokową wykazują również roztwory kwasu salicylowego o niewielkim stężeniu oraz prodermina, czyli oczyszczona smoła pogazowa, którymi smaruje się problematyczne partie skóry.

W przypadkach zdiagnozowanych zaburzeń hormonalnych podaje się również preparaty wyrównujące równowagę hormonów, a konkretnie antyandrogeny. Paniom wystarczyć może jednak dobrze dobrana pigułka antykoncepcyjna.
Olej kokosowy stosowany bezpośrednio na skórę z łojotokiem pomaga ograniczyć zmiany; źródło: pixabay.com


Pielęgancja skóry łojotkowej

Odpowiednia pielęgnacja skóry jest kluczowa u większości schorzeń dermatologicznych i łojotok nie jest pod tym względem wyjątkiem. Nadmiar sebum należy bowiem regularnie usuwać z powierzchni skóry, tak, aby uniknąć tworzenia się ognisk zapalnych. Ale zbyt dużo mycia też może szkodzić, zwłaszcza, jeśli stosujemy agresywne preparaty wysuszające skórę i zmuszające gruczoły łojotokowe do jeszcze intensywniejszej pracy.

Zaleca się więc myć skórę dwa razy dziennie, najlepiej naturalnym mydłem bez drażniących substancji zapachowych, a po myciu nawilżać neutralnym emolientem, który ograniczy konieczność wydzielania sebum. Skórę głowy należy myć codziennie, do ustąpienia symptomów, a potem zmniejszyć częstotliwość mycia do 2-3 razy w tygodniu. Do mycia polecane są szampony zawierające siarczek selenu, sól cynkową pyritionu oraz naturalne substancje: olej kokosowy i olejek z drzewa herbacianego.

Naturalne preparaty przeciwłojotokowe

Samodzielną walkę z łojotokiem warto zacząć od wypróbowania specyfików z apteczki Matki Natury. Przede wszystkim dużym uznaniem w tym kontekście cieszy się olejek z drzewa herbacianego, który ma zaskakującą zdolność zwalczania grzybów i bakterii. Rozcieńczony w oleju bazowym może być stosowany do codziennego masażu problematycznych obszarów skóry. W tym momencie warto wspomnieć również o oleju kokosowym, który doskonale sprawdza się w roli oleju bazowego, a dodatkowo sam ma działanie łagodzące i przeciwzapalne.

Do naturalnych specyfików z powodzeniem stosowanych przy problemach z łojotokiem należą także 100%-owy żel z aloesu, który nie tylko doskonale nawilża skórę, ale redukuje świąd i odbudowuje ubytki tkanki, działając przeciwzapalnie, oraz zakwaszający ocet jabłkowy, który skutecznie zwalcza drożdże i bakterie. Octem rozcieńczonym w proporcji 1:1 z wodą warto przemywać skórę i płukać włosy po myciu.
Dieta bogata w warzywa i owoce to podstawowe źródło witamin zapobiegających rozwojowi łojotoku; źródło: pixabay.com


Dieta a łojotok

Także zmiana diety może przynieść zaskakujące rezultaty w walce z łojotokiem. Lekarze przede wszystkim polecają wzbogacenie menu o produkty naturalnie obfitujące w witaminy, a więc przede wszystkim warzywa i owoce. Ponadto korzyści przynosi jedzenie większych ilości olejów roślinnych i orzechów, obfitujących w witaminę E, oraz tłustych ryb morskich.

Suplementacja kapsułkami z kwasem tłuszczowym omega 3 wielu pacjentom pomaga skutecznie obniżyć nasilenie zmian skórnych, a czasem je wręcz wyleczyć! Pozytywne efekty przynosi również włączenie probiotyków – zarówno w postaci naturalnie fermentowanych produktów (kefir, kapusta kiszona), jak i preparatów aptecznych.

Unikajmy za to produktów wysoce przetworzonych, tłustych mięs, słodyczy i fast-foodów. Badania naukowe wskazują wyraźnie, że klasyczna dieta zachodnia, obfitująca w pokarmy ciężkie, smażone i pełne prostych węglowodanów sprzyja pojawianiu się łojotoku, podczas gdy dieta bogata w owoce i warzywa wydatnie zmniejsza ryzyko!

Ogólnie rzecz biorąc, prognozy leczenia łojotoku są dziś bardzo pomyśle, a zwykła zmiana diety i sposobu życia, zwłaszcza w kontekście aktywnego rozładowywania sytuacji stresowych i praktykowania codziennej relaksacji, może okazać się decydującym przełomem.
Agata Pavlinec


Bibliografia

  1. British Association of Dermatogists; “Seborrhoeic dermatitis”; data dostępu: 2018-11-12
  2. Susan Haller Psaila MD; “Seborrhoeic dermatitis”; data dostępu: 2018-11-12
  3. Debra Rose Wilson, PhD; “Natural remedies for seborrheic dermatitis”; data dostępu: 2018-11-12
  4. Sanders MGH, Pardo ML; “Association between Diet and Seborrheic Dermatitis: A Cross-Sectional Study”; data dostępu: 2018-11-12
Ocena (5.0) Oceń:

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy