Oman wielki – właściwości, działanie i zastosowanie omanu wielkiego

Kwiaty omanu wielkiego; źródło: pixabay.com Kwiaty omanu wielkiego; źródło: pixabay.com

Oman wielki to urodziwy kwiat obdarzony niezwykłą mocą leczniczą i głębokim symbolizmem. Łacińska nazwa rośliny brzmi Inula helenium i odnosi się bezpośrednio do Heleny Trojańskiej. Porwana ze swego rodzinnego miasta księżniczka uroniła wiele łez, a legenda głosi, że na ich miejscu wyrosły żółte kwiaty podobne słonecznikom. W I w. n.e. słynny grecki botanik lekarz, Discorides, poszerzył jeszcze famę omanu wielkiego, przypisując mu szereg cennych właściwości zdrowotnych.


Zdaniem Discoridesa korzenie Inula helenium miały leczyć dolegliwości układu moczowego, oddechowego, pokarmowego, a także problemy kobiece. Na tych zaleceniach swoją wiedzę zielarską opierały całe pokolenia kolejnych autorów, a współcześni naturalni terapeuci nie pozostają daleko w tyle.

Czym jest oman wielki?


Mało znana większości z nas nazwa kryje pod sobą wieloletnią roślinę z rodziny astrowatych, która spokrewniona jest ze słonecznikiem, a pokrewieństwo to widać na pierwszy rzut oka. Dorastające nawet do wysokości 1,5 m byliny pochodzą bezpośrednio z Euroazji, ale zadomowiły się już także w Ameryce Północnej. Grubą, rozgałęzioną łodygę okalają lancetowate, karbowane liście, podczas gdy same kwiatostany przyjmują postać wiechowatych koszyczków z żółtymi kwiatami języczkowymi. Od słoneczników odróżnia je mniejsza średnica oraz węższe, niemal iglaste kwiaty zewnętrzne, które pod względem dekoracyjnym są na pewno mniej okazałe i estetyczne. Ale omany wielkie uprawia się od wieków głównie ze względu na lecznicze właściwości, choć starożytni Rzymianie ponoć cenili sobie również cukrzone korzenie jako przysmak.

Uprawa omanu wielkiego


Także w polskich ogródkach da się z powodzeniem uprawiać oman wielki, który odznacza się niskimi wymaganiami oraz wysoką odpornością na zimno. Idealne warunki obejmują słoneczne stanowisko i wilgotną glebę, ale roślina zniesie bez problemów także półcień oraz wysychające podłoże. Można je wysiewać z nasion lub sadzić w formie sadzonek, pamiętając jednak, aby zachować stosowne odstępy między poszczególnymi roślinami, które dzięki rozgałęzieniom dorastają nawet do 60 cm w szerokości.

Surowcem leczniczym pozyskiwanym z omanu wielkiego jest korzeń, który wykopywać się powinno wiosną lub jesienią. Gruby i rozgałęziony, dostarcza dość sporo z surowca z jednej zaledwie rośliny. Można go wykorzystać od razu, na świeżo, przyrządzając syrop lub nalewkę, albo tez suszyć i wykorzystywać potem jako surowiec na herbatę. W sklepach zielarskich można też nabyć sproszkowany lub kandyzowany korzeń omanu wielkiego (Inula hellenium radix).


Koszyczek kwiatowy dojrzałego omanu; źródło: pixabay.com
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy