Świerzb – przyczyny i naturalne metody leczenia. Jak się pozbyć świerzbu?

Świerzb na wierzchu dłoni; źródło: Wikimedia Commons Świerzb na wierzchu dłoni; źródło: Wikimedia Commons

Świerzb w języku angielskim nazywany bywa potocznie siedmioletnim świądem i jest to nazwa o tyle uzasadniona, że choroba ma długotrwały przebieg, a intensywność swędzenia jest niemiłosierna. Badania archeologiczne wskazują przy tym, że świerzb był znany ludzkości już setki lat przed Chrystusem, a samą nazwę „scabiei” ukuł rzymski encyklopedysta, Aulus Korneliusz Celsus, który żył dokładnie dwa tysiące lat temu.


Świerzb jest pasożytniczą chorobą skóry wywołaną przez roztocza sklasyfikowane jako Sarcoptes scabiei. Należy przy tym rozróżnić odmianę atakującą człowieka (var. hominis) od pasożytów żerujących na zwierzętach – dla przykładu świerzb pojawiający się często u małych kociąt wychowanych na podwórku nie jest dla ludzi groźny.

Co warto wiedzieć o świerzbowcu ludzkim


Sarcoptes scabiei to organizmy trudne do dostrzeżenia ludzkim okiem – długość ich ciała nie przekracza zwykle 0,5 mm, przy czym samce są nawet dwukrotnie mniejsze od samic. Roztocza te prowadzą pasożytniczy tryb życia, drążąc w skórze żywiciela korytarze, w których samice składają nawet 2-3 jaja dziennie. Świerzbowiec nie wnika głęboko w skórę – wystarczają mu wierzchnie warstwy naskórka, ale ma tendencję do wybierania nieowłosionych części ciała. Jajeczka dają się dojrzeć wyłącznie pod mikroskopem, gdyż mają wielkość zaledwie 0,1 mm. Po 3-4 dniach wykluwają się z nich larwy, które najpierw wydostają się na powierzchnię skóry, aby następnie wydrążyć sobie własne jamy do wylinki. Tam przekształcają się w nimfy, które dalej rozwijają się w dorosłe osobniki. Co ciekawe, wystarczy aby samiec świerzbowca odwiedził samicę jeden jedyny raz, a pozostaje ona płodna przez całą resztę życia, składając jajeczka w trybie dziennym. To właśnie korytarze drążone przez nią nieustannie odpowiedzialne są za przeważającą część przykrych symptomów świerzbu.

Choć samce spędzają całe życie na skórze żywiciela, płodne samice mogą wędrować i przebywać do kilku dni poza skórą. Tym sposobem mogą dostać się na pościel lub ubranie i następnie przejść na nowego człowieka. Świerzb ponadto roznosi się także w bezpośrednim kontakcie skóry ze skórą.


Szkic przedstawiający osobnika męskiego i żeńskiego pasożyta Sarcoptes scabieis; źródło: Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy