Sroka - opis, występowanie i zdjęcia. Ptak sroka ciekawostki

Sroka, fot. Kacper Kowalczyk Sroka, fot. Kacper Kowalczyk

„Jesteś jak sroka, bo ciągnie Cię do błyskotek!” – mówią do siebie znajomi. I takich porównań związanych ze sroką jest mnóstwo w naszym języku. A ptak ten trochę sam sobie na to zapracował, trochę pomogły mu ludowe legendy oraz opowiadania, by uzyskać przydomek sroki „złodziejki”, bowiem w społeczeństwie krąży mnóstwo tego typu opowieści. Czy jednak te srocze legendy są uprawione?


Ze sroką na Ty!

O sroce (Pica pica) dużo się słyszy, często się rozmawia, ale nie każdy wie jak ten ptak tak naprawdę wygląda. Chociaż to całkiem pospolity gatunek, ludzie mają problem z rozpoznaniem go, o czym przekonałem się wiele razy prowadząc wycieczki ornitologiczne. Niejednokrotnie padało pytanie „co to za ptak?”, i kiedy udzielałem odpowiedzi: „To właśnie jest sroka!” Wówczas widziałem w oczach osoby pytającej lekkie zdumienie, szok i na pewno zdziwienie. W odróżnieniu od innych przedstawicieli krukowatych jej upierzenie nie jest czarne a jaskrawe. Biel przenika się z czernią będąc przy tym przyozdobiona połyskiem nadającym swoistej klasy. Połyskiem, w którym można wyróżnić barwy fioletową, zieloną, niebieską oraz granatową. Taki zestaw spotykamy na lotkach. Podobnie zachowują się sterówki. I w tym miejscu chyba wypadałoby powiedzieć co nieco o morfologii. Sroka osiąga długość ciała między 40 a 50 cm, przy czym niemal ¼ lub 1/3 w zależności od osobnika stanowi ogon. Jeśli chodzi o sylwetkę, to niewątpliwie, przynajmniej według mnie, przypomina kulkę nadzianą na długi, ciemny patyk. Głowa jest cała czarna z dużym masywnym dziobem oraz czarnymi oczami. Samce są nieco większe od samic, a ich połysk podobno jest bardziej intensywny. Piszę „podobno”, ponieważ dla początkującego obserwatora, a nawet tego już bardziej zaawansowanego wychwycenie tej subtelnej różnicy jest naprawdę bardzo trudne. Trzeba mieć naprawdę duże doświadczenie oraz dobrze opatrzeć się z gatunkiem, by móc stwierdzić, który osobnik do jakiej płci należy. Dymorfizm płciowy nie jest w tym przypadku dobrze widoczny. Sezon lęgowy rozpoczyna się już w lutym i trwa do maja. W tym czasie ptaki wyprowadzają jeden lęg i tworzą monogamiczne pary. Gniazdo zakłada w gęstych koronach drzew lub zaroślach, z reguły na wysokościach 3 – 6 metrów. Z daleka przypomina bezładnie ułożoną kulę. Sprawia takie wrażenie, ponieważ ptaki nadbudowują subtelny daszek. Okazuje się, że takie „daszki” są domeną ptaków dorosłych i zarazem doświadczonych, bowiem aż ¼ sroczych konstrukcji nie posiada tego udogodnienia. Najprawdopodobniej właśnie te gniazda należą do ptaków młodych, takich które nigdy wcześniej nie przystępowały do lęgów. W kolebce można znaleźć 4-7 jaj brązowo nakrapianych, gęściej przy tępym końcu, o bladozielonym ubarwieniu. Wysiadywanie trwa 17 – 19 dni i zajmuje się tym samica. Po tym czasie dochodzi do klucia i pisklęta spędzają następne 20 – 25 dni. Młode sroki dość szybko przybierają na masie, dlatego już 18 dnia opieki osiągają wielkość niemal osobników dorosłych. Po opuszczeniu gniazda jeszcze przez kilka tygodni rodzice trzymają nad nimi pieczę. Sukces lęgowy pary wynosi około 50%, wynika to z tego, że w pewnym momencie rozwoju ptaki wkraczają w stadium podlotu. Wtedy nieświadome czyhających nań zagrożeń małe sroki wędrują po świecie. To sprawia, że są narażone na presję ze strony drapieżników, ale oprócz tego mogą je nękać choroby o różnym podłożu, działające jak swoisty filtr, dzięki któremu populacja jest później silniejsza. 


Sroka w locie, fot. Wikipedia
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy