Ssaki, które opanowały oceany

Ssaki, gromada zwierząt zamieszkująca przeróżne tereny na ziemi, od zimnej północy do arktycznego południa, gdzie oprócz śniegu i lodu nie ma nic. Znajdziemy je również na terenach rozgrzanego równika i pustyń. Krótko mówiąc ssaki zamieszkują każdy kontynent oraz większość terenów od nizin po góry. Również zadomowiły się w wielkich wodach oceanów.  Oceany zajmują ponad 70% powierzchni ziemi, tworzone są przez słoną wodę. Głębie oceanu są nadal niezbadane jednak wiemy, że zamieszkuje go wiele przeróżnych istot, również ssaki.



Źródło: WikipediaŹródło: Wikipedia

Płetwal błękitny (Balaenoptera musculus) – należy do rodziny płetwalowatych, zamieszkuje wody wszystkich oceanów. Jest najbardziej okazałym, a zarazem największym zwierzęciem żyjącym na ziemi. Jego maksymalna długość to 33 metry przy wadze 190 ton. Płetwal błękitny jest zwierzęciem stadnym, które komunikuje się za pomocą echolokacji na duże odległości, dźwięk może rozchodzić się nawet do 800 km. Każda grupa posiada swój unikalny zestaw dźwięków. Dojrzałość płciową płetwal uzyskuje po przekroczeniu 20 metrów długości, czyli w wieku około 2 lat. Ciąża trwa 11 miesięcy a młode pojawiające się na świecie waży ponad 2700 kilogramów i ma ponad 7 metrów długości. Przyjmuje się ze młode płetwala jest w stanie przytyć 4 kilo wciągu godziny. Samica przystępuje do rozrodu co 3 lata.

Ssaki te nie posiadają zębów odżywiają się zooplanktonem, rybami oraz mięczakami, które odcedzają za pomocą fiszbin. Aby najeść się do syta spożywa około 4 ton krylu dziennie.

Zwierzęta te oddychają tlenem atmosferycznym, które pobierają za pomocą płuc. Przez to co jakiś czas muszą się wynurzać z głębin, gdy wypuszczają powietrze pojawia się fontanna o wysokości mniej więcej 15 metrów. Porusza się z prędkością 50 km/h. Naukowcy szacują, że płetwale błękitne dożywają około 80 lat. Do naturalnych wrogów płetwali należą orka i człowiek.
Płetwal błękitny/Wikipedia
Orka, poxabay.com


Orka oceaniczna (Orcinus orca) – należy do rodziny delfinowatych, jest ich największym przedstawicielem. Zamieszkuje wszystkie oceany oraz większe morza. Orki posiadają charakterystyczne ubarwienie oraz długą na 1,5 metra płetwę grzbietową. Długość ciała u samców może dochodzić prawie do 10 metrów, natomiast u samic do 8,5 metra. Waga samców to od 4 do 9 ton, a u samic 2,5 do 5,5 tony.

Orki żyją w grupach od 5 do 40 osobników, przewodzi im najstarsza i najbardziej doświadczona samica. Po śmierci dominującej samicy stado się rozpada. Samce wyruszają w samotną wędrówkę, natomiast samice wraz z córkami tworzą kolejną grupę. Każde stado posiada własny styl komunikowania się.

Dojrzałość płciowa występuje po osiągnięciu 15 lat. Ciąża trwa od 17 do 18 miesięcy. Młode ma około 2 metrów długości i waży od 150 do 200 kilogramów. W tym miejscu należy zaznaczyć, że orki przechodzą menopauzę w wieku 30-40 lat i następnie pomagają „wychowywać” dzieci swoich córek.

Gatunek ten należy do ssaków drapieżnych, żywi się przede wszystkim dużymi zwierzętami morskimi między innymi delfinami, waleniami oraz fokami, poluje również na pingwiny i ryby żyjące w ławicach. Szczególną uwagę należy zwrócić na sposób polowania orek, które w większości przypadków współpracują ze sobą. W przypadku polowania na ryby ławicowe, orki drażnią ryby dźwiękami i zmuszają do ściśnięcia ławicy, a następnie ogłuszają uderzeniami ogona. Nieprzytomne ryby stają się łatwym łupem dla żarłocznych orek. Innym dość znanym sposobem polowania jest podpływanie orki razem z falą płynącą do brzegu i wyskakiwanie na brzeg w celu chwycenia foki. Kolejnym interesującym sposobem polowania jest współpraca przy łapaniu pingwinów. Para orek podpływa do dryfującej kry, na której znajdują się pingwiny, unoszą tafle lodu pod kątem co powoduje ześlizgnięcie się ptaków, które wpadają do pysków drapieżników. 

Podobnie jak płetwal błękitny, orka oddycha za pomocą płuc, tlenem atmosferycznym. Żyje od 50 do 90 lat.
Delfin/pixabay.com


Delifin butlonos zwyczajny (Tursiops truncatus) – jak sama nazwa wskazuje gatunek należący do rodziny delfinowatych, jednocześnie najczęściej spotykany. Głównie występują w wodach tropikalnych, należy zaznaczyć że część upodobała sobie życie przy brzegu, inne z kolei życie w głębinach.

W zależności od tego, gdzie dane osobniki żyją mogą różnić się wyglądem. Ogólnie przyjmuje się, że długość ciała tych delfinów wynosi od 2 do około 4 metrów, natomiast waga to od 260 do 500 kilogramów.

Podobnie jak inni przedstawiciele tego rodzaju delfiny butlonose żyją w grupach, zazwyczaj liczące do 10 osobników, w okolicach wybrzeży do 25 osobników w głębi oceanu. Dojrzałość płciową osiągają: samice w wieku od 5 do 10 lat, a samce od 8 do 13 lat. Samica rodzi jedno młode w odstępie od 2 do 3 lat i karmi je przez okres od 12 do 18 miesięcy. Jednak robi to w bardzo ciekawy sposób. Młode rodzi się bez warg i nie może ssać mleka jak inne ssaki, dlatego matka wtryskuje mu do pyska swoje mleko. Delfiny butlonose odżywiają się rybami oraz głowonogami, które znajduje przy dnie. Trzeba zaznaczyć, że dzięki swojej szybkości gatunek nie ma wrogów naturalnych oprócz orek. Delfiny butlonose dożywają w zależności od płci samce do 45 lat, samice do ponad 50 lat.
By original image by Jan Roletto, uploaded 18:58, Feb 26, 2004 - de:Wikipedia by de:User:Baldhur, edited by Matthew Field [Public domain], via Wikimedia Commons


Mirunga południowa, słoń morski (Mirounga leonina) – gatunek ssaka zaliczającego się do rodziny fokowatych. Nazwa wywodzi się od charakterystycznie wydłużonego pyska u samców, który pełni rolę rezonatora głosu. Dymorfizm płciowy występuje u tych zwierząt, samice są zdecydowanie mniejsze osiągają długość od 2,5 do 3 metrów i ważą od 350 do 600 kilogramów. Długość ciała u samców od 4,5 do 6 metrów i ważą 1500 do 3000 kilogramów.

Gdy zbliża się okres rui samce przybywają na ląd gdzie największe i najsilniejsze samce będą gromadziły haremy. Haremy mogą liczyć od 30 do 100 samic. Dominujące samce są wstanie zapłodnić do 50 samic podczas sezonu. Mniejsze i słabsze samce mają marne szanse na posiadanie potomstwa, jednak zdarza się że pod nieobecność samca dominującego, udaje im się zapłodnić samicę. Samica chodzi w ciąży przez okres 350 dni i rodzi przeważnie jedno młode, które jest karmione mlekiem przez około 23 dni. Po kolejnych dwóch miesiącach samica opuszcza młode, a te z kolei łączą się w grupy w których uczą się polować i pływać.

Słonie morskie należą do drapieżników, żywią się przede wszystkim mięczakami, skorupiakami, krylem i rybami, przysmakiem są głowonogi głównie mątwy. Mirungi mają wrogów naturalnych takich jak orki i żarłacze białe. Natomiast szczenięta padają łupem lampartów morskich.
Par cyfer13 (IMG_1968) [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons


Lampart morski, amfitryta lamparcia (Hydrurga leptonyx) – jest to drapieżny ssak należący do rodziny fokowatych. Zamieszkuje zimne wody oceanu Południowego, ale można go spotkać również u wybrzeży Australii, Tasmanii oraz Nowej Zelandii, RPA i Ziemi Ognistej. Występuje u tych zwierząt dymorfizm płciowy, jednak różni się w porównaniu do innych przedstawicieli tej rodziny.

Samice lamparta morskiego są większe niż samce, nie jest to znaczna różnica. Długość ciała tych zwierząt to około od 2,4 do 3,5 metra przy wadze od 200 do 600 kilogramów. Posiadają dwa rodzaje zębów, ostre siekacze do chwytania i rozrywania zdobyczy oraz trzonowce przystosowane do cedzenia krylu.

Lamparty morskie prowadzą samotny tryb życia. Spotykają się tylko podczas rui i wtedy też porozumiewają się za pomocą dźwięku, poza tym okresem nie używają głosu. Samica rodzi młode po 9 miesiącach w norze wyrytej w lodzie, wychowuje je sama podobnie jak inni przedstawiciele fokowatych. Zwierzęta te są poligamiczne. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku od 4 do 5 lat, u samców następuje to w późniejszym wieku.

Gatunek ten jest drapieżny, żywi się przede wszystkim rybami, pingwinami, innymi fokami głównie uchatkami ale też młodymi słoni morskich, zdarzały się również ataki na ludzi. Pływają dość szybko osiągając prędkość 40 km/h. Żyją do 26 lat.
Monika Wachowicz-Olszak


Ocena (5.0) Oceń:

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy