Stewia przyprawa - właściwości, działanie i zastosowanie stewii

Stewia to mała bylina, która pochodzi z Brazylii i Paragwaju. By Plenuska [CC BY-SA 4.0 ], from Wikimedia Commons Stewia to mała bylina, która pochodzi z Brazylii i Paragwaju. By Plenuska [CC BY-SA 4.0 ], from Wikimedia Commons

Jest słodsza od cukru, a nie ma kalorii. Stewia – bo o niej mowa – to słodzikowy hit, naturalny, słodki, a przy tym niskokaloryczny. Stewia nie zawiera węglowodanów, nie podnosi poziomu cukru we krwi, więc spokojnie można włączyć ją do codziennej diety.


Supersłodka roślina z Ameryki Południowej

Stewia (Stevia rebaudiana Bertoni) to mała bylina, należąca do rodziny Astrowatych (Asteraceae), która pochodzi z Brazylii i Paragwaju. Dorasta do wysokości 60-80 cm, chociaż zdarzają się i wyższe okazy, ma lancetowate liście i jasnofioletowe kwiaty. Przez Indian Ameryki Południowej stewia była używana już od 1500 lat. Indianie słodzili stewią napoje, potrawy, żuli jej liście, a także używali jako lekarstwa. Była skutecznym remedium na kolki, rany i otarcia, wykazywała też działanie antykoncepcyjne. W domowej kuchni stewię od lat 70. wykorzystują Japończycy. Pierwszym Europejczykiem, który w roku 1989 udokumentował istnienie stewii, był botanik włosko-szwajcarskiego pochodzenia Antonio Bertoni.

Obecnie stewia na skalę przemysłową uprawiana jest przede wszystkim w okolicy Sao Paulo, ale także w Chinach, Izraelu, Hiszpanii i w Japonii. Istnieje około dwustu rodzajów stewii, ale tylko Stevia Rebaudiana, jest na tyle słodka, że weszła do powszechnego użycia.

Egzotyczna stewia w ogrodzie

Stewia, z racji tego, że jest rośliną tropikalną, potrzebuje dużo słońca i ciepła. Dlatego stanowisko do uprawy stewii powinno być dobrze nasłonecznione i osłonięte od wiatru. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej i lekko kwaśnej glebie. Nie lubi nadmiernego podlewania jak i przesuszenia, więc miejsce przeznaczone do posadzenia wymaga zastosowanie odpowiedniego drenażu. Z racji tego, iż nie lubi przymrozków, traktować ją w naszym klimacie można wyłącznie jako roślinę jednoroczną. Stewię z powodzeniem można też uprawiać w domowej doniczce. Liście do suszenia najlepiej przeprowadzić jesienią, kiedy są najsłodsze.

Słodka tajemnica stewii

Jedna łyżeczka sproszkowanych liści stewii odpowiada szklance cukru. Skąd ta słodycz? W liściach, łodygach, kwiatach, nasionach stewii występują glikozydy stewiolowe. Te słodkie glikozydy mają smak zbliżony do sacharozy, jednak charakteryzują się bardzo niską kalorycznością. Szacuje się, że liść stewii jest 150-300 razy słodszy od rafinowanego cukru. Najwięcej słodyczy znajdziemy w liściach, mniej w kwiatach, następnie w łodygach i nasionach. W korzeniach stewii związki te nie występują.

Stewia oprócz słodyczy ma do zaoferowania zdecydowanie więcej. W publikacji z 1918 roku Bertoni wskazał na właściwości lecznicze i na nietoksyczność stewii. Dzięki zawartości cennych minerałów i mikroelementów takich jak – cynk, potas, magnez, chrom, mangan, selen, krzem, kobalt, wapń i żelazo; oraz raz witamin - witamin z grupy B i witaminy C – stewia znalazła szerokie zastosowanie terapeutyczne. Współcześnie stewii przypisywane są właściwości hipoglikemizujące, hipotensyjne, przeciwzapalne, przeciwnowotworowe, przeciwbiegunkowe oraz immunomodulacyjne. W literaturze można znaleźć także doniesienia, że ta niewielka bylina pomaga w leczeniu uzależnień od alkoholu i papierosów.


Stewię z powodzeniem można uprawiać w domu na parapecie. By Judgefloro [CC BY-SA 4.0 ], from Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy