Kumys – właściwości, działanie i zastosowanie kumysu

Kumys (Pixbay.com) Kumys (Pixbay.com)

Kumys, zwany inaczej winem mlecznym, to tradycyjny napój pochodzący z Azji Centralnej. Już od setek lat napojem tym rozkoszowały się koczownicze ludy azjatyckie: Mongołowie, Kazachowie, Kirgizi, Tatarzy oraz Baszkirowie. Kumys charakteryzuje się wysoką zawartością składników odżywczych oraz charakterystycznym i interesującym, nieco kwaskowatym smakiem. Jaka jest jego tajemnica?


Tajemnica kumysu

Kumys (z języka mongolskiego - ajrag) jest tradycyjnym mlecznym winem, który powstaje na bazie mleka kobylego. To przysmak mieszkańców Azji Centralnej, którzy wierzą, że jest on znakomitym źródłem zdrowia i siły. Zwyczaj jego przygotowywania rozpowszechnił się na przełomie XII i XIII wieku, głównie ze względu na aspekt praktyczny – trzeba było utrwalić zasoby mleka. Bardzo głośno zrobiło się o nim wieku XIX, gdy opublikowano wiele artykułów medycznych wychwalających jego cudowne, prozdrowotne właściwości. Powstały nawet  tzw. zakłady kumysowe, czyli odpowiedniki dzisiejszych sanatoriów, które otwierano na terenie Rosji, Ukrainy, a nawet Polski.

W tego typu ośrodku, który powstał w Nowym Mieście nad rzeką Pilicą przebywali między innymi Maria Konopnicka, Henryk Sienkiewicz czy Ignacy Paderewski. Taka kuracja trwała od 6 do 12 tygodni, w trakcie której stopniowo zwiększano dawkę kumysu. Początkowo było to 2–3 szklanki dziennie, a na późniejszym etapie leczenia – od 6 do 8 butelek każdego dnia! Bardzo często kumys był jedynym źródłem pożywienia, albo stosowano go w połączeniu z dietą lekkostrawną.

Ciekawostką jest to, że kumys to jeden z napojów alkoholowych, który zgodnie z prawami Koranu mogą pić muzułmanie. Drugim tego typu trunkiem jest miód pitny.

Kumys – co to takiego?


Konsystencja kumysu jest rzadka; przypomina gazowane, rozcieńczone mleko. Jego kolor jest mlecznobiały, a czasem nawet delikatnie błękitny. Smak można określić jako kwaskowaty, „szczypiący”, lekko drożdżowy, a zarazem słodkawy. Im dłużej poddawany jest fermentacji, tym bardziej staje się musujący i gorzki.

Zależnie od stopnia stężenia kwasu mlekowego wyróżnia się kumys słaby (lekki), średni i mocny (silny). W dużym stopniu zależne jest to od zdolności wykorzystanej w tym zakresie charakterystycznej mikroflory. Czas dojrzewania sjest kryterium pozwalającym wyodrębnić typy kumysu o wzrastającej zawartości alkoholu (1–2,5%).

Poza klasycznym podziałem kumysu na słaby, średni i mocny, można go również podzielić na inne rodzaje: żółty (o intensywnym zapachu), tunemel (dwudniowy, fermentowany na resztkach starego koru), saumal (z dodatkiem świeżego mleka, przeznaczony dla dzieci i osób starszych). Miodowy (z dodatkiem miodu, rodzynek i suszonych moreli), ostatni (z mleka kobył z końca laktacji) oraz trzy-, cztero- i pięciodniowy. Może być także spożywany z dodatkiem cynamonu i cukru trzcinowego.


Klacz (Pixbay.com)
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy