Tajemnica flaminga wyjaśniona

Przez całe lata kolejne pokolenia biologów zastanawiały się dlaczego flamingi stojąc w wodzie najczęściej opierają swój ciężar tylko na jednej nodze. Oczywiście powstało wiele teorii tłumaczących ten fenomen, żadna jednak nie została udowodniona.  Według jednej z nich, stanie na jednej nodze miało skracać czas,  potrzebny do poderwania się do lotu, gdy ptak jest zagrożony atakiem drapieżników. Konkurencyjna zakładała, że flamingi stojąc na jednej nodze mogą odciążyć mięśnie drugiej a  tym samym szybciej odpoczywają. Jednak mimo setek badan poświęconych zachowaniu tych społecznych ptaków, do niedawna nie było ani jednego próbującego rozwikłać tą zagadkę.

Wydaje się, że Matthew Anderson i Sarah Williams – etolodzy z Saint Joseph’s University znaleźli wiarygodne rozwiązanie tej zagadki. Przez kilka miesięcy obserwowali stado flamingów (Phoenicopterus ruber) hodowane w ogrodzie zoologicznym w Filadelfii. Początkowo chcieli wyjaśnić czy ptaki te mają podobne preferencje do używania danej części ciała, jak ma to miejsce w przypadku ludzi prawo lub leworęcznych. Uważna obserwacja pozwoliła obalić dotychczasowe teorie, okazało się, że rozwiązanie jest prostsze niż dotychczas sądzone. Flamingi żerują całymi godzinami brodząc w płytkiej wodzie, w poszukiwaniu drobnych organizmów i roślin. Ponieważ woda jest dobrym przewodnikiem cieplnym, w kontakcie z nią ptaki zawsze traciły ciepło, co skutkowało wzmożonym zapotrzebowaniem na energię, by ogrzać organizm.

Odpoczywający w wodzie ptak czuje się bezpiecznie, jednak nie chce pozbywać się ciepła. Dlatego też staje na jednej nodze – pozwala to znacznie ograniczyć straty ciepła, bo kontakt z wodą ma mniejsza powierzchnia ciała. Teoria wydaje się prawdziwa, tym bardziej, że flamingi znacznie częściej stoją na jednej nodze w wodzie niż na lądzie. Przy okazji okazało się, że ptaki odpoczywające z głową opartą na lewej stronie grzbietu są znacznie bardziej wojownicze niż te odpoczywające z głową po prawej stronie.