HENRYK SKOLIMOWSKI. Biografia sylwetki - Henryk Skolimowski

Henryk Skolimowski Źródło: Wikipedia

Henryk Skolimowski urodził się w Warszawie w 1930 roku. Jest twórcą nowego nurtu myśli - Ekofilozofii. Gloryfikuje ona naturę, piękno i wewnętrzną siłę twórczą człowieka.



Wiek XXI będzie wiekiem ekologicznym,albo nie będzie go wcale (Henryk Skolimowski).

Wykształcenie

Skolimowski miał okazję zdobywać wiedzę od największych postaci polskiej nauki. Studiował pod kierownictwem Tadeusza Kotarbińskiego i Kazimierza Ajdukiewicza. Jako student filozofii Uniwersytetu Warszawskiego dzielił czas pomiędzy logikę, estetykę i studia nad pięknem. Po ukończeniu UW rozpoczął pracę w zagranicznych jednostkach badawczych. 1964 roku zdobył doktorat na uniwersytecie w Oxfordzie.

Praca zawodowa

Jeszcze w 1964 roku zaczął wykładać filozofię na Uniwersytecie Południowej Kalifornii w Los Angeles, gdzie piastował stanowisko assistant professor, a potem associate professor. Pracował też na uniwersytecie w Cambridge. W roku 1971 został pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor. W latach 1992-1997 kierował katedrą kofilozofii na Politechnice Łódzkiej – pierwszą tego typu placówką na świecie.

Henryk Skolimowski dużo podróżował (m.in. do Chin, Indii, Brazylii, Hiszpanii). Doświadczenia z różnymi kręgami kulturowymi miały istotny wpływ na jego życie zawodowe, na tworzone przez niego koncepcje filozoficzne. Dogłębnie badał kulturę indyjską, która wywarła na jego filozofię znaczący wpływ.

Skolimowski utrzymywał stałe kontakty z ważnymi umysłami światowej filozofii. Korespondował i wymieniał doświadczenia z Tadeuszem Kotarbińskim, Władysławem Tatarkiewiczem, Leszkiem Kołakowskim, Paulem Feyerabendem, Arne Naessem i Romanem Ingardenem.

Jest autorem książek czytanych na całym świecie – pośród nich znajdują się następujące pozycje: „Zmierzch światopoglądu naukowego” (1974 r.), „Medytacje o prawdziwych wartościach człowieka, który poszukuje sensu życia” (1991 r.), Filozofia życia – ekofilozofia jako drzewo życia” (1993 r.), "Nadzieja matką mądrych" (1993) oraz „Wizja nowego Millenium” (1999 r.).

Osiągnięcia:

Henryk Skolimowski był przewodniczącym The Eco-Philosophy Center (1981), a także prestiżowych towarzystw naukowych m.in. International Union for the Conservation of Nature (1981-86). Należał do Komitetu "Człowiek i Środowisko" Polskiej Akademii Nauk. W latach 1994-97 zasiadł w Radzie Ekologicznej przy Prezydencie RP. Napisał dziesiątki opiniotwórczych tekstów o tematyce filozoficznej. Jest autorem kilkudziesięciu książek i setek artykułów naukowych! Jego teksty tłumaczono na 25 języków. Publikował w "Folia Humanistica", "New Scientists", "The Philosophy Forum".

Ekofilozofia:

Wiosną 1974 roku periodyk AA NOTES zaprosił naukowców różnych dziedzin, aby wzięli udział w dyskusji pt.: "Co po alternatywnej technologii". Każdy z prelegentów miął dokładnie 10 minut. Wśród nich był Henryk Skolimowski, który mówił wtedy o Humanizmie ekologicznym. Uczestnicy wykładu usłyszeli:

Nowoczesna technologia, czy raczej – technologia zachodnia – zawiodła nas nie dlatego, że zaczęła niszczyć środowisko naturalne, lecz głównie dlatego, że zapomniała o swojej podstawowej funkcji, czyli o tym, że cała technika jest w ostateczności taktyką życia [...]

Wystąpienie Skolimowskiego, potem opublikowane w tygodniku architektonicznym, stało się punktem wyjścia dla budowy nowego kierunku filozofii. 3 stronicowy szkic wkrótce stał się wyczerpującą monografią. Tak narodziła się Ekofilozofia.

Ale co oznacza ten termin? Ekofilozofia jest spójną doktryną i jednocześnie formacją myślową, dla której najważniejszym zagadnieniem jest relacja pomiędzy człowiekiem i środowiskiem. Świat w tej koncepcji jest „duchowym sanktuarium” wszelkiego życia (zob. m.in. Ocalić Ziemię - Świt filozofii ekologicznej, Warszawa 1991.). W sanktuarium okazuje się cześć i szacunek. Dlatego człowiek powinien otoczyć troską świat natury. Wizja ta przeciwstawia się postrzeganiu świata przez pryzmat industrializacji i eksploatacji. Ekofilozofia zakłada, że człowiek utracił pierwotne więzi, które kiedyś mocno łączyły go ze światem przyrody.

Jako istota o największych predyspozycjach – dysponująca rozumem i wiedzą, człowiek jest zobowiązany do ochrony różnorodności życia. I to nie z powodów pragmatycznych (takich jak interesy ekonomiczne), ale ze względu na szacunek i empatię do wszystkich istot, które powinny nieustannie towarzyszyć człowiekowi. Koncepcja Ekofilozofii przekracza ramy ochrony środowiska. Jej nieodłącznymi elementami są kosmologia, etyka, poglądy społeczno-polityczne (krytyka kapitalizmu) i wreszcie surowa ocena cywilizacji zachodniej, a zwłaszcza nauki i technologii. Swój stosunek do tej ostatniej Skolimowski wyraził słowami:

Nowoczesna technologia, czy raczej – technologia zachodnia – zawiodła nas nie dlatego, że zaczęła niszczyć środowisko naturalne, lecz głównie dlatego, że zapomniała o swojej podstawowej funkcji, czyli o tym, że cała technika jest w ostateczności taktyką życia. Nowoczesna technologia zawiodła jako zbiór strategii życiowych, udowadniając przy okazji, że jest również ekonomicznie kontrproduktywna i ekologicznie rujnująca [...]

Skolimowski nakłania do wielkiej zmiany, utworzenia nowego modelu człowieczeństwa, który określa modelem ekologicznym, a który pozwoli na osiągnięcie „międzygatunkowej równowagi”. Jego Ekofilozofia stała się podstawą do naukowego uzasadniania postaw sprzyjających ochronie przyrody. Czy ochrona życia na Ziemi stanie się walką o uświęcone sanktuarium?

Wywiad z Henrykiem Skolimowskim

Ekologia.pl

Galeria zdjęć

Ocena (4.1) Oceń:

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Szukaj sylwetki ekologa
>> Zamknij <<
Pasaż zakupowy