Koszty większe od korzyści

Przewiduje się, że Europa do 2010 r. osiągnie tylko pięcioprocentowy wskaźnik użycia biopaliw, w porównaniu z zakładanym 5,75 proc. Przyczyn tego stanu rzeczy jest kilka.

Biopaliwa trzeciej i czwartej generacji są dopiero w początkowej fazie badań, natomiast pierwszej generacji – są przestarzałe, a biopaliwa drugiej generacji – nie weszły jeszcze w fazę opłacalności.

Ulepszenia procesów konwersji biopaliw drugiej generacji paliw będą miały istotne  znaczenie w Europie. Do 2020 r. ma tu wejść w życie wymóg dziesięcioprocentowej zawartości biokomponentu w paliwach.

Wzrost cen żywności, spowodowany popytem na biopaliwa, przekłada się  w niekorzystny sposób na sprzedaż pojazdów napędzanych tym rodzajem paliwa. Światowa produkcja biopaliw przekroczyła w 2005 r. 12 mld galonów, co stanowi zaledwie ułamek ogólnego zapotrzebowania na paliwo.

“Jakkolwiek głównym celem propagowania biopaliw jest ograniczenie naszej zależności od paliw kopalnych, rozbieżności między regionami w zakresie akceptacji oraz przyjętych strategii doprowadziły do skomplikowanej sytuacji na światowym rynku biopaliw. Z jednej strony kraje takie jak Brazylia i Szwecja forsują propozycję zwiększenia wymaganej zawartości biokomponentu w odniesieniu do producentów i przedsiębiorstw paliwowych. W innych zaś regionach ta sprawa utknęła w martwym punkcie, głównie ze względu na niepokój o surowce oraz obawy klientów związane z debatą w sprawie relacji między biopaliwami a żywnością.” – uważa analityk Frost & Sullivan, Kaushik Madhavan.

Koszt produkcji biopaliw znacznie przewyższa korzyści związane z ich wykorzystywaniem. Ta sytuacja prawie na pewno będzie trwać do 2015 roku, nawet przy wykorzystaniu biopaliw drugiej generacji. Rozwój rynku osłabiany jest również przez problemy związane z gwarancją. Producenci nie są w stanie oferować jakichkolwiek zabezpieczeń  w przypadku korzystania z paliwa z wysoką zawartością biokomponentu, ze względu na brak certyfikacji oraz określonych wytycznych dla testowania pojazdów.

Różnice i przepisy regionalne dotyczące certyfikacji biopaliw doprowadziły do tego, że producenci niechętnie decydują się na pozyskiwanie surowców z krajów Azji Południowo-Wschodniej, wskazując na problemy z jakością. Niezbędna wydaje się w tej sytuacji ogólnoświatowa certyfikacja biopaliw w celu zapewnienia zgodności z wymogami we wszystkich regionach.