Lis to bardziej kot czy pies?

Przedstawiciel gatunku Vulpes vulpes ma dosyć charakterystyczny wygląd. To zwierzę o krótkich i cienkich nóżkach, wydłużonym tułowiu oraz mocno puszystej kicie. Jego futro jest barwy żółtorudej, której odcień może zmieniać się w zależności od pory roku. Część osób zapewne zastanawia się, czy lis to kot, czy pies, zarówno bowiem z wyglądu, jak i charakteru przypomina oba zwierzęta. Przekonajmy się więc z którym gatunkiem nasz rudy bohater jest bliżej spokrewniony.

Na początek warto jednak nieco przybliżyć codzienne zwyczaje lisa, dzięki czemu łatwiej będzie porównać go do zachowania psa lub kota. Vulpes vulpes są drapieżnikami i prowadzą raczej nocny tryb życia. Ich pożywieniem są głównie małe gryzonie, jednak czasem zadowolą się również owocami czy płazami i gadami. Mieszkają w sporej wielkości norach, które zwykle są przejmowane po borsukach. Przedstawiciele tego gatunku nie zapadają w sen zimowy, dlatego musi magazynować pożywienie.

Lis to kot czy pies?

Z jakim domowym pupilem jest więc spokrewniony ten zwierzak? Lis należy do rodziny psowatych, dokładnie tak samo, jak wilk, szakal czy kojot, które wyróżnia zbliżona budowa ciała. Zwierzęta charakteryzują się również doskonałym słuchem i węchem. Najczęściej psowate żyją w stadach, komunikując się ze sobą za pomocą przeróżnych dźwięków oraz sygnałów okazywanych ciałem. Takie cechy pozwalają jasno stwierdzić, że Vulpes vulpes jest raczej spokrewniony z psem, niż z kotem. Sprawdźmy więc, jakie jeszcze podobieństwa można zauważyć pomiędzy lisem, a naszymi czworonożnymi pupilami.

To, co od razu rzuca się w oczy, to oczywiście budowa ciała lisa, która jest zbliżona do wyglądu psa. Zwierzę ma również długi pysk i prosty puszysty ogon (chociaż część osób zapewne stwierdzi, że to zdecydowanie kita kota). Poza tym oba gatunki psowatych są mięsożerne oraz wykazują wysoki poziom inteligencji. Zwierzęta mogą uczyć się wielu nowych umiejętności i sztuczek (wykorzystywanych m.in. podczas polowań). Vulpes vulpes jest również niezwykle energiczny i chętny do zabawy, szczególnie w okresie szczenięcym.

Co w lisie jest z kota?

Mimo iż wiadomo już, że gatunek ten jest zaliczany do rodziny psowatych, to okazuje się, że wiele cech charakterystycznych dla kotów występuje również u lisa. Na początek przyjrzyjmy się wyglądowi. Tutaj podobieństwo występuje m.in. w ułożeniu źrenic, które są owalne i ułożone pionowo, co pozwala im lepiej widzieć w nocy. Ponadto to jedyni krewni psa, (poza wilkiem, szakalem i kojotem), którzy potrafią chować swoje pazury. Vulpes vulpes wyróżnia się również doskonałym słuchem (odgłos ofiary, w tym pisk myszy jest w stanie usłyszeć z odległości około 100 metrów!).

Okazuje się, że podobieństw do dachowców jest znacznie więcej. Lisy są bardzo ciche, potrafią poruszać się niemal bezszelestnie oraz raczej unikają kontaktu z ludźmi. Cechuje je jednak duża zwinność i skoczność (mogą doskoczyć nawet na wysokość 2 metrów, a także wspinać się na drzewa). Można więc śmiało stwierdzić, że Vulpes vulpes stanowią wyjątkową mieszankę cech psa oraz kota, dzięki czemu stanowią obiekt zainteresowania wielu badaczy i miłośników dzikich zwierząt.

Czy można trzymać lisa w domu?

Udowodniliśmy, że lisy żyjące na terenie całej Polski są podobne zarówno do psów, jak i kotów. Należy jednak pamiętać, że mimo wielu wspólnych cech w zachowaniu czy wyglądzie, są to dzikie zwierzęta, które przy bezpośrednim spotkaniu mogą stanowić zagrożenie. Niech więc nie zmyli nas słodki wygląd czy puszysta sierść. W sytuacji gdy zauważymy rudego osobnika, lepiej zachować spokój i oddalić się w bezpieczne miejsce. W żadnym wypadku nie należy go drażnić oraz dokarmiać. Warto mieć świadomość tego, że zwierzę może być nosicielem wielu groźnych chorób, w tym wścieklizny.

Oswojenie dzikiego lisa jest niemożliwe, jednak zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami dopuszcza się posiadanie (w domu lub na podwórku, z zachowaniem odpowiednich warunków bezpieczeństwa) przedstawiciela tego gatunku. Warunkiem jest nabycie Vulpes vulpes w legalnie działającej hodowli. Wtedy takie zwierzę jest wydawane właścicielom już w wieku szczenięcym i może przebywać w warunkach domowych dokładnie tak samo jak pies czy kot.