Lnica bluszczykowata (Linaria cymbalaria) powoli oplata Europę
Lnica bluszczowata (Linaria cymbalaria) to maleńka, wątła roślinka o długości łodyżek od 15 do 50 cm. Jej cienkie, nitkowate pędy płożą lub zwisają spośród kamiennych głazów i na murach starych zamczysk.
Lnica błuszczykowata korzenie ma cienkie, z ledwie zaznaczonym korzeniem głównym. Łodygi są nagie, zaopatrzone w skrętolegle ułożone trzy- lub pięcioklapowane listki o nerkowatym kształcie. Mają one 1-2 cm długości; wierzchem są zielone, pod spodem lekko fioletowo podbarwione. W pachwinach liści, na szypułkach o długości 2-3 cm wytwarza roślina drobne kwiatki, zebrane w luźny groniasty kwiatostan. Pojedynczy dwuwargowy kwiat tworzy pięć równowąskich działek kielicha o długości 2 mm; tylko dwa dolne są nieco dłuższe. Dwuwargowa korona powstała z płatków długości do 15 mm, z których górne są dwuząbkowe a dolne mają trzy większe ząbki i dwa wyraźne żółte guzki. Płatki korony mają przewagę jasnego fioletu, zaopatrzonego w ciemniejsze pręgi. Barwy kwiatu łatwo ulegają procesowi blaknięcia. Z powodu skromnego ubarwienia i małych rozmiarów trudno tego „kopciuszka” dostrzec na powierzchni skał.
Lnica błuszczykowata pochodzi z obszarów śródziemnomorskich, gdzie dziko występowała w szczelinach skał południowych Alp, Gór Dynarskich oraz południowej Italii i Sycylii. Uprawiana była również od czasów starożytnych w północnej Afryce i w zachodniej Azji.
Obecnie w formie zdziczałej występuje w całej Europie, szczególnie w jej południowej części. Rozprzestrzenia się wytrwale również na inne kontynenty. Oczywiście, rozmieszczenie jej nie jest równomierne. Zawleczono ją również do północnej Europy i na Wyspy Brytyjskie, a nawet do Skandynawii i w okolice Petersburga. Występuje również na Ukrainie. Często szlak wędrówki gatunku wyznaczają doliny rzeczne. Lnicę błuszczykowatą można spotkać zarówno na murach starych zamczysk (pierwotnie w północnej Polsce opanowywała te właśnie miejsca), jak i na kamiennych konstrukcjach umocnień koryt rzek. Rośnie w miejscach silnie nasłonecznionych, jak i zacienionych.
Pierwsze znane z literatury miejsca występowania lnicy bluszczykowatej w Polsce to Zgorzelec, Bolesławiec (1837r.) oraz Karpników na Dolnym Śląsku (1841r.). Wykazano obecność tej rośliny również w Chojnicach na Pomorzu (1847r.). Obecnie najczęściej występuje w Sudetach na Dolnym Śląsku, rozpowszechniając się stamtąd w kierunku północnym – wzdłuż Odry. Stanowiska jej występowania przesuwają się z Sudetów również w kierunku południa, na Górny Śląsk i w okolice Krakowa. Lokalnie obserwowano proces samorzutnego rozprzestrzeniania rośliny np. w Bielsku-Białej, gdzie z murów wiekowego zamku przesiedliła się także na nowopowstałe kamienne przegrody regulujące koryto miejscowego potoku. Bliższa analiza rozmieszczenia wskazuje, że linica błuszczykowata występuje najczęściej wzdłuż granicy z Czechami, czyli w pobliżu stron, gdzie obserwowano ją już w poprzednich stuleciach.
Współcześnie (dane z początku 2000 roku) wykazano pojedyncze miejsca występowania rośliny w całej Polsce, które sięgają do linii Wisły.
Ogrodnicy i inni miłośnicy roślin hodują obecnie coraz częściej lnicę bluszczykowatą również w swoich ogródkach, niezależnie od jej naturalnego sposobu rozprzestrzeniania się. Z powodu swoich skromnych wymagań glebowych i klimatycznych. jest wdzięcznym obiektem hodowli
Piękne kwiatuszki:) Jest co podziwiać, ożywia nasze mury:)