Polska otwiera oczy Unii i nie godzi się na zwiększenie redukcji emisji CO2
Polska powiedziała NIE unijnym planom klimatycznym – na posiedzeniu unijnych ministrów środowiska sprzeciwiła się pogłębianiu ograniczenia emisji z dzisiejszych 20 proc. do 30 proc. Odważny ruch, wykonany samotnie, który przysporzył Polsce wiele złej prasy i ataków tak organizacji ekologicznych, jak i innych państw europejskich. Jednak decyzja ta była konieczna i powinna być podtrzymana ofensywą dyplomatyczną.
W Komisji Europejskiej trwała walka o pogłębienie redukcji emisji CO2 do 30 procent w 2020 roku w miejsce obowiązującego dzisiaj 20-procentowego celu. Te klimatyczne ambicje wywołały protesty, ponieważ uderzają w konkurencyjność gospodarki, która (wg Rady Unii z 4 lutego 2011) powinna „rozwijać nowe technologie energetyczne”, ale jednocześnie „ustanawiać realistyczne kryteria ich stosowania”. Trzydzieści procent emisji mniej z pewnością nie jest celem realistycznym, jednak dąży do niego pani komisarz
Hedegaard, wspierana przez rosnący biznes nowej energii, który bez rządowych dotacji – zniknie z powierzchni ziemi. W opozycji do tych pomysłów komisarz Oettinger chciał przesunięcia zwiększonych wymagań poza 2020 rok, jednak jego argumenty nie znalazły uznania w Komisji. Teraz na poziomie rządów państw członkowskich Unii – sprawa została zablokowana przez ministra Andrzeja Kraszewskiego.
Żeby zrozumieć, dlaczego Polska ma rację w swoim proteście – trzeba się przyjrzeć dwóm aspektom tej decyzji – wymiarowi globalnemu europejskiej polityki klimatycznej i jej konsekwencjom dla Polski.
Komisja Europejska wydaje się mieć zamknięte oczy na to, co się dzieje na świecie. Zadziwiające, że Unia podejmuje się zadań jeszcze bardziej ambitnych niż dzisiejsze, pomimo tego, że z realizacją dotychczasowych jest poważny kłopot. Unii nie udało się w Kopenhadze osiągnąć światowego porozumienia, które wiązałoby wszystkie kraje obowiązkowymi limitami. Takie porozumienie jest coraz mniej prawdopodobne, a i przedłużenie protokołu z Kyoto poza 2012 rok dzisiaj wydaje się już niemożliwe.
Komisja zdaje się także zamykać oczy na fakty, które drukuje we własnych dokumentach („Analiza możliwości zwiększenia ponad 20 proc. redukcji emisji” aneks część 2). Dane o redukcji emisji przez światowe gospodarki pokazują, że nikt (poza Unią) nie ograniczył emisji. Wręcz przeciwnie: Stany Zjednoczone Ameryki od 1995 r. zwiększyły o 16 proc., Australia o 26 proc., Kanada o 23 proc., nawet wolno rozwijająca się Japonia zwiększyła o 7 proc. A i sama Unia, jeśli odjąć nowe kraje członkowskie (warto pamiętać o NRD!), też nie ograniczyła emisji. Czyli ponad 10 lat prób pokazuje, że te cele są głęboko nierealistyczne. Że można je osiągnąć jedynie poprzez zapaść gospodarczą, taką jaka przytrafiła się dawnemu obozowi komunistycznemu. Nie ma innych poważnych przykładów tak drastycznych redukcji emisji, jakie planuje Unia.
Argumentem za polskim stanowiskiem powinno być także struktura gospodarki. Europa w ogromnej mierze polega na sektorze finansowym, który dostarcza Unii prawie 30 proc. wartości dodanej PKB, a którego w ogóle nie dotykają problemy wywołane przez redukcję emisji CO2 i związane z nią koszty. W Polsce sektor ten przynosi jedynie 18 proc. wartości dodanej. Polska wciąż uzyskuje 25 proc. swoich dochodów z wytwórczości, podczas gdy kraje starej Unii zdążyły już znaczną część swej „najbrudniejszej” części przemysłu wyeksportować do Azji, dlatego przemysł daje im jedynie 19 proc. dochodu. Podobnie z transportem i handlem – Polska 27 proc., a Unia 21 proc. PKB uzyskują z tej dziedziny, bardziej emisyjnej niż usługi finansowe. Widzimy więc strukturalne różnice, ale kraje starej Unii nie chcą przyjąć płynących z tego stanu wniosków, że na ich niwelowanie potrzeba dziesięcioleci, a nie wykonywania ich pod klimatycznym pistoletem, przystawionym do skroni.
Wciąż powtarza się argument o emisyjności gospodarki, podczas gdy emisje per capita są dla Polski i krajów nowej Europy znacznie bardziej korzystne. Czyżby mieszkańcy bogatej części Unii mieli prawo więcej emitować, dlatego, że mają wydajne gospodarki? Mieszkańcy starej Unii (piętnastki) wciąż emitują więcej CO2 (9,4 ton CO2 na mieszkańca) niż mieszkańcy nowej unijnej dwunastki (8,6 tys. wg Eurostatu). Polska jest tutaj powyżej średniej europejskiej, ale wciąż mniej niż liderzy energii odnawialnej Niemcy (11.2 ton CO2 na mieszkańca) i Dania (11 ton CO2). A warto spojrzeć też na stan wyjściowy z 1988 r. Przez dwadzieścia lat zredukowaliśmy emisje o 30 procent (wg danych IEA). To rezultat imponujący, okupiony ogromnymi kosztami gospodarczymi (likwidacja ciężkiego przemysłu) i społecznymi (bezrobocie). Porównać go możemy jedynie z krajami nowej Europy, które przeszły podobną drogę, zaś tak dzisiaj wymownie oburzając się na nas Wielka Brytania (pomimo przejścia z węgla na rodzimy gaz ziemny) ograniczyła emisje jedynie o 9 proc. Szwecja (zmniejszenie o 18 proc.) czy Dania (o 13 proc.) również ustępują nam pod tym względem.
Paradoksalnie w tym samym czasie Hiszpania zwiększyła emisje o 72 proc. i wyprzedziła Polskę. Irlandia również podniosła poziom emisji o 54 proc., a Austria o 33 proc. Pytanie czy takie działania mają być wynagradzane tylko dlatego, że ma się nowoczesną strukturę przemysłu?
Patrząc więc na naszą drogę do dzisiejszej gospodarki nie mamy się czego wstydzić pod względem emisji. Kraje zachodniej Europy, budując swoje bogactwo, emitowały na potęgę przez cały XIX i XX wiek, zużywając rodzimy i importowany węgiel. Dzisiaj tę drogę powtarzają Chiny, Indie, a także Turcja. Dla biedniejszych krajów rozwój i dobrobyt oznacza większe emisje. Polska wciąż jest na 23 miejscu (na 27 krajów) pod względem PKB na mieszkańca.
W scenariuszu pogłębiania cięć emisyjnych – czeka nas bowiem tzw. „ucieczka emisji” („carbon leakage”). Jest to uroczy eufemizm
na emigrację energochłonnego przemysłu z państw objętych polityką klimatyczną do krajów, które takich kosztów energetycznych nie ponoszą. Z tym przemysłem wyparowują i miejsca pracy. Polska już wyeksportowała 2 – 3 miliony swoich obywateli do Europy i w świat, a i tak mamy 10 procentowe bezrobocie. Jeśli jeszcze krajowe miejsca pracy zaczną topnieć, sytuacja społeczna będzie wybuchowa, że polski rząd ma rację uważają także Polacy. Pokazuje to sondaż na stronie Gazety Wyborczej, gdzie 900 osób na 1102 biorących udział stwierdziło, że Polska dobrze zrobiła, bo „polska gospodarka jest oparta na węglu i musimy walczyć o swoje”. Dokładnie tak, jak to robią inne kraje Unii.
Na szczęście polski rząd dostrzegł rosnące zagrożenia. W odróżnieniu od Unii, która tkwi ślepo zapatrzona w idee podsuwane przez grupy ekologiczne i rosnąca w siłę grupa nacisku nowej, zaawansowanej technologicznie, energii odnawialnej, broniącej podstaw swojego istnienia. Być może ten ruch szerzej otworzy oczy unijnych komisarzy.
Teraz juz dobrze wiadomo ze przymus ciągłego świecenia światłami mijania nie daje żadnych pozytywnych efektów. I to jeszcze mało, wszystko wskazuje na to, że skutki sa tylko i wyłącznie niekorzystne! A co do ekologii, to ten szkodliwy przepis nie tylko zwiększa emisję CO2, ale także wielu trujących substancji, benzyna to obecnie najbrudniejsze żródło energii. A wiadomo że włączone światła to większe zużycie energii i wcale nie małe w tym przypadku. Zapraszam na swój blog, albo od razu na stronę: https://dadrl.pl gdzie można znaleźć dużo informacji na ten temat, polecam, ciekawe. Pozdrawiam.
No nareszcie!
Bo kiedy rozwijały się kraje takie jak Niemcy, Francja czy Anglia to ograniczeń nie było…. Kto ma w tym interes, by spowolnić nasz rozwój Młot (Rosja) czy Kowadło (Europa Zachodnia)
Bardzo ciekawe pytanie zadałeś – “A jak będzie lepiej dla ekologii”. Wiele mówi o tej specyficznej części zajmujących się ochroną środowiska nazywających siebie “ekologami”. Tylko, że ochrona środowiska powstała jako nauka mająca służyć ludziom, a nie podnoszeniu ego “ekologów”.
No dobrze, ale jak będzie lepiej dla ekologii?? dla naszego środowiska? Czy rzeczywiście teraz musimy więcej zanieczyszczać? To juz sa inne czasy, technologie się ogromnie rozwinęły od tamtych czasów. A może własnie warto zainwestować w odnawialne źródła energii i to na dużą skalę. Ja bym był tym zachwycony. No ale rozumiem że dla nas za i przeciw, my nie mamy wygodnej sytuacji w tej kwestii. W każdym razie, wcale nie jest to takie oczywiste.
Najpierw musimy być zasobni. Tylko mocna gospodarka pozwala chronić przyrodę. I tak robimy to z duuuuużo mniejszymi szkodami niż nasi zachodni przyjaciele. A i dzisiaj emitujemy mniej niż większość krajów starej Europy
To jest w 100 % prawda. Chcecie płacić więcej za energię, to słuchajcie ślepo Unii!
Zgadzam się z Panem Szcześniakiem.
Ale co będzie lepsze dla naszego środowiska? Czyli w sumie także dla nas. A może jednak warto się postarać. Na przykład zainwestować w odnawialne źródła energii na przyszłość, także na nie daleką przyszłość.