Czy lis zmienia futro na zimę?

Vulpes vulpes to drapieżny ssak z rodziny psowatych, który naturalnie występuje głównie na półkuli północnej, tj. w Azji, Europie oraz Ameryce Północnej. Warto wspomnieć, że w XIX wieku lis za sprawą działania człowieka został sprowadzony również na teren Australii, gdzie obecnie jest zaliczany do najbardziej inwazyjnych szkodników. Zwierzę charakteryzuje rudy odcień futra, które zmienia się wraz z kolejnymi porami roku. Czy wiesz, jak lisia sierść prezentuje się zimą?

Lisy, które stanowią najliczniejszą w Polsce grupę drapieżników, nie zapadają w zimowy sen, dlatego w tym okresie muszą się odpowiednio przystosować do panujących na zewnątrz warunków pogodowych. Nikogo nie powinien więc zdziwić fakt, że ich futro wraz z nadejściem zimy zmienia się nie tylko pod względem barwy, ale także grubości. To pomaga mu przetrwać podczas niskich temperatur oraz schronić się przed wrogami, w tym głównie człowiekiem oraz w niektórych regionach również wilkiem.

Czy lis zmienia futro na zimę?

To prawda, że umaszczenie dopasowuje się do pory roku i panujących w danym okresie warunków atmosferycznych. Należy jednak pamiętać, że zimą zmienia się nie tylko sam kolor, ale także wygląd lisiej sierści. Zdecydowana większość osób jest przekonana, iż futro lisa jest rude. Otóż nie jest to do końca prawdą, ponieważ sierść drapieżnika przybiera tak przeróżne barwy. Zwierzę może być czerwonobrązowe lub żółtorude. Czasem występują także osobniki rudawo-kasztanowe.

Czy lis zmienia futro na zimę? Odpowiedź nie jest tak oczywista, jakby się mogło wydawać, ponieważ sporo zależy od rejonu występowania przedstawicieli tego gatunku. Vulpes vulpes żyjące na terenie Polski z dużym wyprzedzeniem w odpowiedni sposób przygotowują się na okres niskich temperatur ze względu na fakt, iż nie zapadają w sen. Ich sierść staje się dłuższa, bardziej miękka i gęsta, chroniąc zwierzę przed silnym wiatrem oraz mrozem. Z kolei już na wiosnę ssaki linieją, tracąc swój zimowy wygląd i zastępując grube włosie – krótkim oraz szorstkim.

Jeśli chodzi o sam kolor futra, to ono również nieznacznie się zmienia zimą, przybierając mniej żywy odcień, czasem staje się wręcz szare. To z kolei pozwala zwierzętom łatwiej się kamuflować, gdy w lasach czy na polach pojawia się śnieg. Głównym zagrożeniem dla lisa jest oczywiście człowiek, który na niego poluje. Również w Polsce są określone tereny i okresy (od 1 czerwca do 31 marca), kiedy odbywają się odstrzały przedstawicieli gatunku Vulpes vulpes.

Jak lis radzi sobie w zimie?

Okres niskich temperatur i zamarzniętej ziemi jest trudnym czasem dla drapieżników. Oczywiście zmiana futra na zimę jest jednym z czynników, które pozwalają lisowi przetrwać mrozy, jednak wciąż musi poradzić sobie z ograniczonym dostępem do pożywienia. Przedstawiciele gatunku Vulpes vulpes jedzą głównie małe ssaki, m.in. myszy, wiewiórki czy nornice, a także ptaki, robaki oraz owoce (maliny, jeżyny, jabłka). Jednak, gdy na zewnątrz panują niezbyt sprzyjające warunki, osobniki te są zmuszone nieco zmienić swoją dotychczasową dietę.

Część lisich przedstawicieli magazynuje zapasy na zimę. Co ciekawe, zwierzęta te mają doskonałą pamięć i bez problemu odnajdują schowane wcześniej pożywienie. Lisy, które nie zgromadziły wystarczającej ilości jedzenia, zwykle żywią się padliną lub koczują przy śmietnikach niedaleko ludzkich domostw. Wbrew powszechnej opinii zwierzęta o rudym futrze raczej sporadycznie polują na kury (drób stanowi pokarm lisiej rodzinie głównie po pojawieniu się na świecie szczeniąt).

Zmiana futra w zimie pomaga lisom zarówno schować się przed ludźmi, jak i stać się niezauważonym przez potencjalne ofiary. W tym okresie zwierzęta polują najczęściej na małe gryzonie, które są dla nich słyszalne z odległości około 100 metrów. Gatunek Vulpes vulpes cechuje doskonały słuch, węch i wzrok. Przy niskich temperaturach i znacznie utrudnionym dostępie do pożywienia drapieżniki te mogą przemierzać w poszukiwaniu pokarmu nawet kilkaset kilometrów. Warto również podkreślić, że lisów nie można dokarmiać, ponieważ wtedy będą częściej zbliżać się do miejsc zamieszkiwanych przez ludzi, co z kolei stanowi niemałe zagrożenie dla zwierząt domowych i człowieka.