Definicja pojęcia:

rtęć

Rtęć (Hg) - pierwiastek chemiczny z II grupy układu okresowego pierwiastków o liczbie atomowej 80, masie atomowej 200.59 i gęstości rho = 13.55 g·cm-3. Topi się w temperaturze Tt = -38.87°C, a wrze w temperaturze Tw = 356.58°C. Rtęć najczęściej występuje w przyrodzie w postaci siarczku rtęci HgS, zwanego cynobrem. Metal ciężki, występujący w warunkach normalnych w postaci cieczy, którego pary i związki są silnie trujące. Rozpuszcza metale (za wyjątkiem żelaza, platyny, wolframu, molibdenu), tworząc roztwory zwane amalgamatami lub ortęciami. Rtęć stosuje się do wypełniania manometrów, termometrów i do ekstrakcji złota. Piorunian rtęciowy Hg(CNO)2 jest silnym detonatorem używanym w spłonkach. Opary rtęci są istotnym źródłem zagrożenia środowiskowego. Z powietrza wdychanego do płuc organizmu wchłanianych jest od 75 do 85% rtęci. Natomiast jest słabo absorbowana z przewodu pokarmowego, bowiem zaledwie 0,01% skonsumowanej rtęci.



Legenda. Pokaż objaśnienia oznaczeń i skrótów
Szukaj
Oceń stronę
Ocena: 5.0
Wybór wg alfabetu:
a b c ć d e f g h i j k l ł m n o q p r s ś t u v w x y z ż ź
Pasaż zakupowy