Żagiew orzęsiona (Polyporus ciliatus) - Ekologia.pl
Ekologia.pl Wiedza Atlas grzybów Grzyby grzyby podstawkowe pieczarniaki żagwiowce żagwiowate twardziak Żagiew orzęsiona
Indeks nazw
Szukaj lub wybierz według alfabetu
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Żagiew orzęsiona (Polyporus ciliatus)

Nazywana/y także: huba brunatnawa
Żagiew orzęsiona. By Jerzy Opioła (Own work) [CC BY-SA 4.0], via Wikimedia Commons
Spis treści
Wstęp

Żagiew orzęsiona jest grzybem niejadalnym. W Polsce jest pospolity.

Sezon

Żagiew orzęsiona występuje przez cały rok.

Występowanie

Rośnie na martwym drewnie drzew liściastych. Występuje w lasach, zaroślach oraz w innych miejscach, poza wysokimi terenami górskimi.

Wygląd

Kapelusz na początku jest wypukły, później staje się płaski lub lekko wklęsły. Powierzchnia jest gładka lub posiada szczeciniaste włoski. Barwa od brązu, przez brudną żółć i ochrowe odcienie, do czarniawego brązu. Na skórce kapelusza często występują łuski, które pękają na poletka. Brzeg u młodych okazów jest podwinięty, później rozprostowuje się.

Trzon osiąga wysokość do 6 cm i średnicę do 0,7 cm. Centralny, twardy, o kształcie cylindrycznym. U podstawy może być zgrubiały, na całej długości jest smukły, prosty lub łukowaty. Barwa żółto-szara lub jasnokasztanowa.

Hymenofor rurkowy.

Rurki są krótkie, słabo zbiegające. Na początku mają kremowe ścianki, później stają się rude lub brązowe.
Pory regularne, gęste, koliste.

Miąższ cienki, barwy białej, kremowożółtej. Smak i zapach nieznaczny.

Wysyp zarodników białawy.

Właściwości

Żagiew orzęsiona jest grzybem niejadalnym.

Zastosowanie

Nie ma żadnego zastosowania.

Okres występowania
I
II
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII
4.9/5 - (8 votes)
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments