Definicja pojęcia:

stront

Stront, Sr —

miękki, żółtawy pierwiastek metaliczny, należący do II grupy układu okresowego o liczbie atomowej 38, masie atomowej 87.62 i gęstości rho = 2.6 g·cm^-3. Topi się w temperaturze T_t = 769°C, a wrze w temperaturze T_w = 1384°C. Wyizolował go w 1808 r. Humphry Bartholomew Davy. Występuje w minerałach stroncjanicie SrCO₃ i celestynie SrSO₄. Otrzymuje się go przez wypalanie tych rud, podczas którego powstaje tlenek strontuglinu. Stront wykorzystuje się go w niektórych stopach, jako pochłaniacz próżniowy oraz do produkcji ogni sztucznych. Izotop stront-90, o czasie połowicznego rozpadu 28 lat, może podczas procesów metabolicznych łączyć się z wapniem i odkładać się w kościach.