Przyroda
Emu zwyczajne (Dromaius novaehollandiae) jest w rzeczywistości bardzo niezwyczajnym ptakiem. Nie lata, ale pływa; nie ćwierka, ale huczy, zaś broni się kopiąc. I choć od 80 milionów lat dumnie kroczy po Australii, Europejczycy po raz pierwszy ujrzeli go dopiero pod koniec XVII w. Nazwę „emu” zawdzięcza portugalskim podróżnikom, którzy najprawdopodobniej zaczerpnęli ją z języka arabskiego. Natomiast nazwa łacińska w dosłownym tłumaczeniu oznacza „nowoholenderski wyścigowiec”.
Bycie na szczycie łańcucha pokarmowego nie jest łatwe. Niektóre gatunki swoją dominację w danym ekosystemie umacniają wymyślnymi technikami polowań, inne polegają po prostu na sile lub szybkości. Wśród najgroźniejszych drapieżców na świecie znajdziemy zarówno dzikie koty, jak i ryby oraz owady. I choć niektóre z nich zagrażają człowiekowi, drapieżniki szczytowe pełnią kluczową rolę w procesie utrzymywania równowagi biologicznej.
Jako największy drapieżny ptak Eurazji sęp kasztanowaty (Aegypius monachus) budzi zrozumiały respekt. Silny, dostojny i wytrwały, w minionych stuleciach był znacznie częstszym obrazem na szerokim niebie. Niestety, jego populacja na naszym kontynencie drastycznie zmalała jako skutek uboczny trucicielskiej działalności człowieka. Obecnie w Unii Europejskiej prowadzi się program reintrodukcji sępa kasztanowatego na jego dawne terytoria.
