Okratek czerwony (Clathrus ruber)

Tagi

Grzyby niejadalne

Spis treści

Wstęp
Występowanie
Sezon
Wygląd
Właściwości
Zastosowanie
Galeria zdjęć

Wstęp

Okratek czerwony jest gatunkiem rodzimym regionu śródziemnomorskiego. Na terenie Polski jest to gatunek obcy. Należy do rodziny sromotnikowatych. Jest grzybem niejadalnym.

Występowanie

Okratek czerwony jest spotykany jest stanowiskach wilgotnych zasobnych w materię organiczną (lasy, ogrody, przydroża). Bardzo szybko się rozprzestrzenia, co powoduje pojawianie się owocników na coraz to nowych obszarach. Owocuje zazwyczaj w małych grupach. W Polsce zanotowany, ale występuje sporadycznie.

Sezon

Okratek czerwony rośnie od czerwca do listopada, a nawet grudnia. Jednakże przy sprzyjających warunkach środowiskowych można go spotkać przez cały rok.

Wygląd

Owocnik okratka czerwonego jest kulisty, osiąga od 4-7 cm. Okryty okrywą, nazywaną perydium składającą się z 2 warstw. Okrywa zewnętrzna jest cienka koloru białego. Gdy perydium zewnętrzne pęka na szczycie odkrywa część wewnętrzną owocnika. Część ta zaczyna się rozrastać przypominając wzór ubarwionej, kruchej kratki. Wnętrze kratki wypełnione jest galaretowatą strukturą, która wytwarza zarodniki. Część ta tworzy oliwkowo-brązową lepką maź o charakterystycznym nieprzyjemnym zapachu. Owocnik tego grzyba jest nietrwały i obumiera po 2-3 dniach Okratek czerwony tworzy ryzomorfy, czyli sznurowate zbite warstwy grzybni rozrastające się w glebie. Ryzomorfy mogą dawać początek nowym owocnikom.

Okratek czerwony nie posiada trzonu

Miąższ okratka czerwonego charakteryzuje się zapachem padliny (gnijącym mięsem). Smak niewyróżniający.

Zarodniki okratka czerwonego są podłużne, gładkie koloru oliwkowo-brązowego.

Właściwości

Zarodniki okratka czerwonego rozprzestrzeniane są przeważnie przez muchy, które wabi zapach padliny. Lepka maź pozostała na ciele owada zawiera zarodniki, które są przenoszone na inne miejsca.