cynk
Cynk, Zn —
pierwiastek chemiczny z II grupy układu okresowego pierwiastków o liczbie atomowej 30 i masie atomowej 65.37. Metal o barwie niebieskobiałej, kruchy, łatwo rozpuszczalny w kwasach. Topi się w temperaturze Tt = 419.5°C, a wrze w temperaturze Tw = 906°C. Jego gęstość wynosi 
= 7.13 g·cm-3. W przyrodzie cynk występuje w minerałach: blendzie cynkowej i wurcycie (siarczek cynku) ZnS, smitsonicie ZnCO3, kalaminie Zn2SiO4 · hbox[H]2O oraz franklinicie (Fe,Zn,Mn)O·(Fe,Mn)2O3. Złoża rud cynkowych występują zwykle razem z rudami ołowiowymi. W Polsce złoża rud cynkowych znajdują się w Kotlinie Bytomsko-Tarnowskiej. Cynk metaliczny jest otrzymywany metodą pirometalurgiczną (prażenie rudy do wydzielenia ZnO, a następnie redukcja węglem) lub metodą hydrometalurgiczną (prażenie rudy, po którym odbywa się ługowanie kwasem siarkowym). Powstały w ten sposób roztwór siarczanu cynkowego poddaje się elektrolizie. Anodami są blachy ołowiane.
Zastosowanie cynku jest szerokie. Używany jest głównie do cynkowania wyrobów stalowych, produkcji stopów (mosiądzów, znali, brązów), w ogniwach galwanicznych, kliszach drukarskich, w postaci blach na pokrycia dachowe, do wykonywania rynien, rur spustowych, a także do produkcji tlenku cynku. Tlenek cynku ZnO, powstający w wyniku spalania cynku w powietrzu, stosuje się jako farbę malarską – biel cynkową. Pewne ilości tlenku cynku używa się do wyrobu pudrów i maści leczniczych.
