Pierwsze samowystarczalne i zrównoważone miasto na Marsie mogłoby pomieścić milion ludzi

Podczas gdy NASA bada obecnie Czerwoną Planetę, a Elon Musk ma nadzieję wysłać tam miliony ludzi, studio architektoniczne ABIBOO opracowało projekt samowystarczalnego i zrównoważonego miasta na Marsie, które mogłoby pomieścić milion ludzi.

Nowy projekt obejmuje łącznie pięć miast ‒ stolica nazywa się Nüwa. W pionowym mieście znajdują się domy, biura i tereny zielone, wszystkie wbudowane w ścianę klifu, aby chronić mieszkańców przed ciśnieniem atmosferycznym i promieniowaniem. Tlen jest w dużej mierze produkowany przez rośliny, tak samo jak żywność, a energia pochodzi z paneli słonecznych.

„Gdybyśmy mieli budować budynki jak na ziemi, budynki miałyby tendencję do wybuchania pod wpływem ciśnienia” – mówi Alfredo Muñoz, założyciel ABIBOO.

Miasto Nüwa leży na zboczu jednego z marsjańskich klifów z dużym dostępem do wody, znajdującym się w Tempe Mensa. Stromy teren daje możliwość stworzenia pionowego miasta umieszczonego w skale, chronionego przed promieniowaniem i meteorytami, mając jednocześnie dostęp do pośredniego światła słonecznego.

Projekt ABIBOO obejmuje pięć miast, ze stolicą „Nüwa”. Każde miasto może pomieścić od 200 000 do 250 000 osób i stosuje tę samą strategię miejską. Na przykład „Miasto abalos” znajduje się na biegunie północnym, aby wykorzystać dostęp do lodu, podczas gdy „miasto Marineris” znajduje się w najbardziej rozległym kanionie Układu Słonecznego.

Rozwiązanie ABIBOO to elastyczny model, który można łatwo zastosować do wielu innych obszarów marsjańskich powierzchni. Architekci pracując wspólnie z naukowcami i innymi członkami SONet, opracowali rozwiązania dla konstrukcji, które chronią mieszkańców przed promieniowaniem na Marsie, zapewniają pośredni dostęp do światła słonecznego, chronią przed potencjalnym uderzeniem meteorytów i rozwiązują różnice ciśnień atmosferycznych między wnętrzem budynków, a środowiskiem zewnętrznym. Ponadto, konfiguracja miejska musiała uwzględniać systemy podtrzymywania życia, takie jak produkcja żywności, powietrza i wody.

 „Makro-budynki” to wykopaliska wewnątrz skał klifu – mają charakter modułowy i obejmują działalność mieszkalną i roboczą, połączone ze sobą trójwymiarową siecią tuneli. Składające się z dwóch pięter moduły mają kształt rurowy, który ma 10 metrów średnicy i 60 metrów długości. Trzy moduły mieszkalne i trzy moduły robocze są na tyle elastyczne, że można je dowolnie łączyć, w razie potrzeby.

Wszystkie moduły zawierają tereny zielone i miejskie ogrody ze zwierzętami i zbiornikami wodnymi zaprojektowanymi w celu zapewnienia dobrego samopoczucia oraz przestrzeni dla sztuki. Aby stworzyć emocjonalne połączenie z ziemią, zespół projektantów włączył rozległe, sztucznie stworzone dwie naturalne przestrzenie zwane „zielonymi kopułami” – jedną, która pozwala na obecność człowieka i działa jak park, a drugą, która obejmuje eksperymentalną roślinność w środowisku wyłącznie marsjańskim.

„Makro-budynki” na klifie są połączone szybkimi windami, podobnie jak drapacze chmur na ziemi. Najwyższym punktem klifu jest mesa ‒ rozległa równina, na której znajduje się infrastruktura przeznaczona do produkcji żywności i wytwarzania energii. Z kolei u podnóża klifu znajdują się duże pawilony z półprzezroczystą kopułą, które oferują widoki na marsjańskie krajobrazy i przestrzeń do interakcji społecznych. Kopuły są chronione przed promieniowaniem zewnętrznym przez duże zadaszenia.

W dolinie określone struktury mieszczą szpitale, szkoły i uniwersytety, obiekty sportowe i kulturalne, obszary handlowe i stacje kolejowe, które komunikują się z promem kosmicznym. Sztuczna góra utworzona z dodatkowego materiału wydobytego z wykopalisk stanowi wizualną oprawę miasta i zawiera pomocnicze systemy energetyczne, magazyny i parking dla łazików i miejskich ciężarówek.

Mobilność w mieście odbywa się w kierunku pionowym wzdłuż klifu za pomocą szybkobieżnych wind. Dodatkowo system autobusów i lekkich pociągów zapewnia wewnątrzmiejski transport poziomy. Sieć stacji kolejowych łączy się z lotniskiem kosmicznym, zlokalizowanym w pobliskim kraterze.

Firma architektoniczna planuje wykorzystać do budowy wyłącznie materiały marsjańskie.

„Woda jest jedną z największych zalet Marsa, pomaga w uzyskaniu odpowiednich materiałów do budowy. Zasadniczo za pomocą wody i CO2 możemy generować węgiel, a dzięki węglowi możemy wytwarzać stal” ‒ mówi Muñoz.

Według analizy firmy architektonicznej budowa może rozpocząć się w 2054 roku i może trwać do 2100 roku, czyli do czasu, gdy zamieszka tam pierwsza społeczność, wyjaśnia Muñoz.