Świstak – największy tatrzański śpioch

Początek jesieni, to czas, kiedy świstaki gromadzą zapasy siana i zapadają w zimowy sen. Te szarobrunatne gryzonie z rodziny wiewiórkowatych obudzą się dopiero w kwietniu, przesypiając prawie osiem miesięcy w ciągu roku.

W sumie prawie 90 proc. swojego życia świstaki spędzają pod ziemią, kopiąc korytarze i moszcząc je starannie sianem i trawą. „Oprócz tych służących do spania, budują krótkie nory ucieczkowe, w których chowają się przed drapieżnikami. Posiadają nory letnie i zimowe, które wyposażają w latryny” – wyjaśnił PAP Marcin Guzik z Tatrzańskiego Parku Narodowego.

W sumie świstaki przesypiają większość swojego życia. Umożliwia im to tłuszcz, który w momencie kładzenia się do zimowego snu, stanowi jedną czwartą wagi ich ciała. Zasypiając świstak zwija się w kłębek i obniża temperaturę ciała z 37 stopni Celsjusza do zaledwie ośmiu stopni i spowalnia swój metabolizm. Podczas snu świstak zmniejsza zużycie tlenu 30 krotnie, a liczba uderzeń serca obniża się z 220 do zaledwie 30 na minutę.  

Kiedy obudzą się na wiosnę od razu przystępują do godów. Dopiero po akcie prokreacji wyruszają na poszukiwanie pożywienia. „Muszą szybko odbyć gody, aby młode urodziły się i zdobyły samodzielność jeszcze przed kolejną zimą” – zaznaczył Guzik.

Świstak zamieszkuje Tatry na wysokości od 1500 do 2300 metrów n. p. m.  Jednak spotkać go trudno, gdyż prowadzi skryty tryb życia. Prędzej usłyszymy jest charakterystyczny gwizd, niż zobaczymy jego krępą sylwetkę na tle gór.