Gołąbek grzebieniasty (Russula pectinata) - Ekologia.pl
Ekologia.pl Wiedza Atlas grzybów Grzyby grzyby podstawkowe pieczarniaki gołąbkowce gołąbkowate gołąbek Gołąbek grzebieniasty
Indeks nazw
Szukaj lub wybierz według alfabetu
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Gołąbek grzebieniasty (Russula pectinata)

Nazywana/y także: serojeszka grzebieniasta, surojadka grzebieniasta
Gołąbek grzebieniasty
Spis treści
Wstęp

Gołąbek grzebieniasty to rzadko notowany w Polsce przedstawiciel rodziny gołąbkowatych Russulaceae oraz podrodzaju (sekcji) Ingratae, o niewielkich lub średnich, mocno piekących w smaku owocnikach, z kapeluszami w rozmaitych odcieniach żółtawego brązu oraz kremowymi blaszkami i zarodnikami.

Sezon

Gołąbek grzebieniasty zawiązuje owocniki od lipca do sierpnia.

Występowanie

Gołąbka grzebieniastego podawano z Europy, Tajwanu i Australii. Na Antypody zapewne został zawleczony razem z sadzonkami lip.

Grzyb ten w Polsce i krajach sąsiednich podawany jest z lasów liściastych i mieszanych. Zazwyczaj rośnie pod grabami, dębami, wiązami, lipami lub jodłami.

Wygląd

Owocniki u gołąbka grzebieniastego są o trzonach do 5 cm wysokości i do 2 cm szerokości, o kapeluszach 5-10 cm średnicy, lepkich, gładkich i matowych w dni deszczowe i mgliste, a suchych i błyszczących w dni suche.

Blaszki u najmłodszych egzemplarzy białawe, przez większość życia owocnika kremowe z wyraźną skłonnością do rdzawienia, z ostrymi brzegami. G. grzebieniasty odznacza się rzadko rozmieszczonymi blaszkami, słabo zbiegającymi bądź przyrosłymi do trzonu, o licznych blaszeczkach (międzyblaszkach).

Kapelusz w różnych odcieniach brązu (płowym, orzechowym, szarobrunatnym) zawsze jednak przechodzącego w żółć, niekiedy z rdzawymi plamami. Podobnie jak u pozostałych gołąbków najmłodsze owocniki charakteryzują się kapeluszem wypukłym, średnie spłaszczonym, a najstarsze wklęsłym. Skórka mocno przyrosła do kapelusza, jedynie tuż przy brzegach daje się oderwać. Brzeg kapelusza cienki, karbowany i gruzełkowaty. Mleczka brak.

Nóżka gołąbka grzebieniastego jest środkowa, cylindryczna, niekiedy lekko zgrubiała u spodu i podobnie jak u pozostałych gołąbków za młodu pełna w środku i jędrna, na starość komorowata oraz krucha. Kolor trzonu białawy, siwiejący u podstawy, często z rdzawożółtymi łatkami. Pierścienia brak.

Miąższ cienki, względnie tęgi jedynie w centrum kapelusza, głównie białawy, lecz pod skórką żółtawy. Z czasem przebarwia się na brudną żółć lub brąz wpadający w żółć koło komór nóżki. Piekący i mdlący, nader ostry w smaku. Zapach niemiły, z nutami owoców, ale mdlący.

Wysyp zarodników kremowy. Spory gołąbka grzebieniastego są pozbawione pór rostkowych, mocno amyloidalne, odwrotnie eliptyczne, z charakterystycznym, brodawkowo-przecinkowatym urzeźbienieniem, zwykle połączone krótkimi łącznikami bądź grzebieniami. Właśnie skulptura (rzeźba) zarodników pozwala najlepiej odróżnić gołąbka grzebieniastego od podgrzebieniastego. Mierzą najczęściej 6,5-7,5 na 5,0 – 5,5 µm.

Właściwości

Gołąbek grzebieniasty jest grzybem niejadalnym. Należy do najgorszych w smaku przedstawicieli rodzaju. Pali w język i gardło mocniej od bardzo podobnego, blisko z nim spokrewnionego gołąbka podgrzebieniastego.

Zastosowanie

Gołąbek grzebieniasty obecnie nie posiada żadnego zastosowania.

Okres występowania
I
II
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII
Bibliografia
  1. Arora D. 1986.; "Mushrooms demystified: a comprehensive guide to the fleshy fungi."; Ten Speed Press, Berkeley.;
  2. Bon M. 2005.; "Pareys Buch der Pilze."; Franckh-Kosmos Verlag, Stuttgart.;
  3. Breitenbach J., Kränzlin F. 2005.; "Pilze der Schweiz. Beitrag zur Kenntnis der Pilzflora der Schweiz. Band 6: Russulaceae."; Milchlinge, Täublinge. Mykologia, Luzern.;
  4. Fluck M. 1996.; "Jaki to grzyb? Oznaczanie, zbiór, użytkowanie."; Oficyna Wyd. „Delta W-Z”, Warszawa – Mladijska Knjiga, Lubljana, Słowenia.;
  5. Gerhardt E. 2006.; "Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik. Ponad 1000 opisanych gatunków."; Wyd. Klub dla Ciebie, Warszawa.;
  6. Gumińska B., Wojewoda W. 1985.; "Grzyby i ich oznaczanie."; PWRiL, Warszawa.;
  7. Krieglsteiner G., Gminder A., Winterhoff W. 2000.; "Die Großpilze Baden-Württembergs. Band 2: Ständerpilze: Leisten-, Keulen-, Korallen- und Stoppelpilze, Bauchpilze, Röhrlings- und Täublingsartige."; Ulmer Verlag, Stuttgart.;
  8. Pidlich-Aigner H. 2014.; "Remarkable Russula - findings from east Austria 12: rare and new species of the Russula pectinata group."; Österreichische Zeitschrift für Pilzkund 23: 179-198.;
  9. Skirgiełło A. 1998.; "Gołąbek (Russula). w: Grzyby (Mycota), tom 20. Podstawczaki (Basidiomycetes), gołąbkowce (Russulales), gołąbkowate (Russulaceae), gołąbek (Russula)."; Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków.;
  10. Škubla P. 2007.; "Wielki atlas grzybów."; Dom wydawniczy Elipsa, Poznań.;
  11. Stevenson G., Rayner R. 1981.; "Antipodean association between Russula pectinata and planted limes."; Bulletin of the British Mycological Society 15(1): 59-61.;
  12. https://www.bio-forum.pl/messages/33/861983.html; 2020-10-28;
4.7/5 - (8 votes)
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments