Prehistoryczni ludzie potrafili przechowywać żywność

Naukowcy z Izraela twierdzą, że znaleźli dowody na to, że pierwsi ludzie celowo przechowywali kości zwierząt, aby później zjeść tłuszczowy szpik. Jest to najwcześniejszy dowód na to, że ludzie żyjący między 200 000 a 420 000 lat temu przewidywali swoje przyszłe potrzeby kulinarne.

Naukowcy z Uniwersytetu w Tel Awiwie, we współpracy z uczonymi z Hiszpanii, odkryli dowody przechowywania (nawet do 9 tygodni)  i opóźnionego spożycia szpiku kostnego w jaskini Qesem w pobliżu Tel Awiwu.

„Szpik kostny jest znaczącym źródłem składników odżywczych” ‒ mówi prof. Barkai z Wydziału Archeologii i Starożytnych Cywilizacji Bliskiego Wschodu TAU. W naszym artykule przedstawiamy dowody przechowywania i opóźnionego spożycia szpiku kostnego w jaskini Qesem ”.

„Jest to najwcześniejszy dowód takiego zachowania i oferuje wgląd w społeczno-ekonomię ludzi żyjących w Qesem” ‒ dodaje dr med. Ruth Blasco z Wydziału Archeologii i Starożytnych Cywilizacji Bliskiego Wschodu TAU. „Wyznacza również próg dla nowych rodzajów paleolitycznej adaptacji człowieka”.

„Prehistoryczni ludzie znosili do jaskini wybrane części ciała upolowanych zwierząt” – wyjaśnia prof. Jordi Rosell z Rovira i Virgili University (URV). „Najczęstszą ofiarą był daniele, a ich kończyny i czaszki były znoszone do jaskini, podczas gdy reszta tuszy była pozbawiana mięsa i tłuszczu bezpośrednio w miejscu zabicia zwierzęcia. Odkryliśmy, że kości nóg jeleni, wykazywał unikalne ślady cięcia, które nie są śladami po zdzieraniu świeżej skóry w celu złamania kości i wydobycia szpiku kostnego.”
 
Naukowcy ocenili zachowanie szpiku kostnego za pomocą serii eksperymentów na wodzie, kontrolując czas ekspozycji i parametry środowiskowe, w połączeniu z analizami chemicznymi. Połączenie wyników archeologicznych i eksperymentalnych w ocenie konkretnych znaków związanych z usuwaniem suchej skóry i określeniem niskiego tempa degradacji tłuszczu w szpiku kostnym do dziewięciu tygodni ekspozycji.

„Odkryliśmy, że zachowanie kości wraz ze skórą przez okres, który może trwać wiele tygodni, umożliwiło wczesnym ludziom złamanie kości w razie potrzeby i zjedzenie wciąż odżywczego szpiku kostnego” ‒ dodaje dr med. Blasco.

„Kości były używane jako„ puszki ”, które zachowały szpik kostny przez długi czas, dopóki nie nadszedł moment na zdjęcie suchej skóry, rozbicie kości i zjedzenie szpiku kostnego”  ‒ podkreśla prof. Barkai.

Około 420 000 do 200 000 lat temu prehistoryczni ludzie żyjący w  jaskini Qesem byli wystarczająco wyrafinowani, inteligentni i wystarczająco utalentowani, aby wiedzieć, co można zrobić z kością zwierząt w określonych warunkach i kiedy usunąć skórę, połamać kości i zjeść szpik kostny” ‒ wyjaśnia prof. Gopher.

Według badań jest to najwcześniejszy na świecie dowód na próbę przechowywania żywności. Odkrycie to łączy inne przykłady innowacyjnego zachowania w jaskini Qesem, w tym recykling, regularne stosowanie ognia oraz gotowanie i pieczenie mięsa.