Słonka amerykańska (Scolopax minor)

Słonka amerykańska to średniej wielkości ptak zamieszkujący Amerykę Północną. Gatunek ten należy do rodziny bekasowatych. W Polsce można spotkać pokrewny gatunek – słonkę zwyczajną, która różni się nieco upierzeniem.
Występowanie
Słonka amerykańska występuje naturalnie tylko w Ameryce Północnej, jak sama nazwa wskazuje. Ptaki tego gatunku bytują licznie we wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Można je także spotkać na południowym wchodzie Kanady.
Wygląd
Słonka amerykańska to ptak o krępej budowie ciała, stosunkowo dużej głowie i krótkich nogach. Bardzo charakterystyczną cechą jest długi, cienki dziób, który może osiągać nawet 6,4-7 cm długości. Oczy są duże, ciemne i znajdują się w nietypowej pozycji – mocno przesunięte do tyłu głowy, dzięki czemu ptaki mają bardzo szeroki kąt widzenia i mogą zauważyć, co dzieje się za nimi i na nimi.Specyficzna budowa dzioba stanowi przystosowanie do pożywiania się dżdżownicami. Upierzenie słonki amerykańskiej jest jasnobrązowe z szarymi i brązowymi plamkami oraz paskami. Na wierzchu widoczne są jaśniejsze i ciemniejsze smugi, dzięki czemu ptak dobrze maskuje się w środowisku leśnym. Na potylicy widać trzy ciemnobrązowe paski. Nie ma wyraźnego dymorfizmu płciowego w upierzeniu. Samice są podobne z wyglądu do samców, ale są od nich znacznie większe. Samice mają 27-31 cm długości, a ich masa ciała wynosi od 151 do 279 g. Długość samców waha się między 25 a 28 cm, a ich masa ciała to 115-219 g. Rozpiętość skrzydeł samic wynosi od 44,6 do 50,8 cm, a samców zazwyczaj od 40,4 do 45,5 cm.
Tryb życia
Słonki amerykańskie wiodą samotniczy tryb życia. Ciężko je dostrzec w ciągu dnia, są aktywne głównie nocą, a także o zmierzchu i świcie. Nie zaobserwowano dominacji ani walk o terytorium wśród samców. Słonki amerykańskie komunikują się za pomocą sygnałów wizualnych i dźwiękowych – śpiewają i potrząsają skrzydłami. W sytuacji zagrożenia ptaki przyciskają się do ziemi, żeby ukryć się w podszyciu leśnym. Dzięki przesuniętym do tyłu oczom mogą w takiej pozycji obserwować otoczenie. Poluje na wiele ptaków i ssaków drapieżnych, włączając w to koty domowe. Jaja są także zjadane przez węże. Na wolności ptaki te żyją maksymalnie 8 lat. Nie są zagrożone wyginięciem
Biotop
Słonki amerykańskie preferują środowisko leśne – najchętniej przebywają w podmokłych lasach liściastych sąsiadujących z dużymi otwartymi przestrzeniami. Mogą także przebywać na opuszczonych polach uprawnych. Miejsce ich przybywania jest uzależnione od pory roku i dostępności pokarmu. Zakładają gniazda na polach uprawnych, w lasach mieszanych i iglastych. Zimą unikają otwartych terenów i chętniej przebywają w lasach.
Lęgi
Słonka amerykańska to gatunek poligyniczny, czyli samiec kopuluje z wieloma samicami. Okres godowy rozpoczyna się między lutym a kwietniem. Samce wykonują w powietrzu tańce godowe i starają się przyciągnąć uwagę samic za pomocą ruchów skrzydeł i charakterystycznych dźwięków. Na gody samce wybierają otwarte przestrzenie. Wzbijają się wysoko w powietrze, a potem szybko zlatują z powrotem na ziemię, zataczając przy tym szerokie koła i śpiewając. Po takiej prezentacji samice wybierają spośród samców najlepszego kandydata. Ptaki te nie łączą się w pary i poza okresem godowym prowadzą samotniczy tryb życia. Samce nie opiekują się potomstwem. Gniazda budowane przez samice na ziemi są bardzo proste, a czasem nie ma ich wcale – wtedy samice składają jaja bezpośrednio w zagłębieniu w ziemi, na przygotowanej wyściółce z trawy i liści. Jeden lęg to zazwyczaj 4 jaja, ale liczba ta może wahać się od 1 do 5. Samice wysiadują jaja przez 20-22 dni, po czym młode wykluwają się w ciągu 4-5 godzin. Samica opiekuje się pisklętami przez około 15-20 dni. Przynosi pokarm dla młodych przez pierwszych parę dni, ale bardzo szybko są one w stanie zdobywać pożywienie samodzielnie. Po miesiącu od wyklucia młode są już zupełnie samodzielne. Dojrzewają seksualnie w wieku 10-12 miesięcy.
Pokarm
Słonki amerykańskie żywią się głównie drobnymi bezkręgowcami. Połowę ich dziennej diety stanowią dżdżownice – dziób tych ptaków jest przystosowany do wyciągania ich z ziemi. Jedzą też chrząszcze, muchy, stonogi i larwy różnych owadów. Słonki w bardzo ciekawy sposób poszukują pokarmu. Uderzają stopami o ziemię i kroczą, kołysząc się w przód i w tył. Nie do końca wiadomo, dlaczego tak robią, ale według jednej teorii takie zachowanie wywołuje drgania pod ziemia, przez co dżdżownice wychodzą na powierzchnię.