Ile waży dzik?
Spacerujesz czasem po lesie albo jeździsz drogami przez zalesione tereny? Spotkanie oko w oko z dziką świnią to pewnie ostatnie, na co masz ochotę. Zwierzęta te nie mają dobrej reputacji, ale czy słusznie? Czy są powody do strachu? Nie da się ukryć, że są to stworzenia o dużej masie ciała. Ile waży dzik? To pytanie może wydawać się proste, ale odpowiedź na nie jest uzależniona od wielu czynników. Poznaj je i dowiedz się więcej o omawianym gatunku.
Jak wygląda dzik?
Potężne zwierzę kroczące przez zarośla na krótkich nogach, jest tak charakterystyczne, że nie sposób pomylić go z innym gatunkiem. Dzik należy do rodziny świniowatych. Poza charakterystycznym dla jej przedstawicieli okrągłym kształtem tułowia, sterczącymi uszami i zadartym, podłużnym ryjem ma dość długi ogon zakończony pękiem włosów, czyli chwostem. Jego ciało pokrywa krótka sierść, w szarym, brązowym lub czarnym kolorze. To, ile waży konkretny osobnik, zależy od stanu jego zdrowia i samopoczucia, ale nie tylko. Istotne są także inne czynniki. Poniżej szczegółowo je omawiamy.
Jaki gatunek dzika występuje w Polsce?
W naszych lasach króluje dzik euroazjatycki. Jest często występującym gatunkiem zwierzęcia w Polsce. Szacuje się, że jego populacja może liczyć od 70 do nawet 270 tysięcy osobników. Dorosłe okazy osiągają długość ciała do 200 cm i wysokość w kłębie do 120 cm. Mogą ważyć nawet 320 kg. Imponujące rozmiary sprawiają, że zaliczają się do największych dzikich zwierząt występujących w Europie. Są to stworzenia pożyteczne dla ekosystemu, jednak liczba wolnożyjących przedstawicieli gatunku podlega regulacjom łowieckim ze względu na szkody wyrządzane przez nie na polach uprawnych.
Różnice między samcem a samicą
Samce dzików nazywane są inaczej odyńcami. Można odróżnić je od samic, czyli loch, dzięki różnicom wynikającym z dymorfizmu płciowego. Męscy osobnicy w starszym wieku mają bardziej rozrośnięte kły górne, które krzyżują się z dolnymi, tworząc groźny oręż. Są więksi od okazów płci żeńskiej. Długość ciała dorosłych odyńców waha się w zależności od osobnika od 90 do 200 cm, a wysokość w kłębie od 55 do 110 cm. Samce dzikich świniowatych ważą od 54 do 320 kg. Lochy mogą natomiast osiągnąć masę od 35 do 140 kg.
Wiek dzika a jego waga
Wiek zwierzęcia zawsze wpływa na jego wielkość i masę, tak samo jest w przypadku dzikich świń. Ile ważą młode dziki? W pierwszym roku życia nie więcej niż 50 kg. Najmłodsze warchlaki można rozpoznać po charakterystycznym umaszczeniu, które powoduje, że są nazywane pasiakami. Żółtawo-płowe pręgi biegnące wzdłuż ciała są dobrze widoczne na rdzawobrunatnej sierści. Żyją w stadach, które tworzą ze swoimi matkami – lochami. Odyńce zwykle trzymają się osobno.
Środowisko życia i waga dzika
Duży wpływ na masę ciała zwierzęcia ma środowisko, w jakim żyje i żeruje. Osobniki zamieszkujące tereny gęsto zalesione zwykle ważą więcej niż ich pobratymcy zajmujący otwarte obszary. Wpływ na to ma większa dostępność pożywienia. W lesie jest go więcej, a dotarcie do niego wymaga przemierzenia mniejszych odległości. Dlatego dziki zasiedlające miejsca obfitujące w pokarm są cięższe.
Co je dzik?
Świniowate żyjące dziko w naszych lasach są wszystkożerne. Żywią się:
• żołędziami,
• orzeszkami buczynowymi,
• kłączami roślin i grzybami,
• mięsem.
W poszukiwaniu ziemniaków i innych jadalnych bulw przekopują ziemię swoimi wydłużonymi ryjami i wyrządzają dotkliwe szkody na polach uprawnych. Chętnie pożywiają się też znalezionymi w runie gąsienicami, owadami, gryzoniami, a nawet padliną. Osobniki, w których diecie przeważa białko zwierzęce, często ważą więcej niż dziki jedzące głównie pokarmy pochodzenia roślinnego.
Uciekać czy nie?
Czy wiesz, jak zachować się, gdy spotkasz na swojej drodze dzikie zwierzę? Bez względu na to, ile waży dzik, lepiej trzymać się od niego z daleka. Jednak rzadko zdarza się, by zaatakował, jeśli nie poczuje zagrożenia. Najlepiej więc w takiej sytuacji zachować spokój, unikać gwałtownych ruchów i głośnych dźwięków. Szczególną ostrożnością należy się wykazać w kontakcie z lochą i jej warchlakami. Samica może ruszyć do ataku, jeśli uzna, że jej młode wymagają obrony. Nie wolno zatem do nich podchodzić, nawet jeśli wydają się niegroźne.
- KAZIMIERZ TARASIUK, ZYGMUNT GIŻEJEWSKI; "Behawior dzików w aspekcie znaczenia tego gatunku zwierząt jako głównego rezerwuaru wirusa ASF"; Med. Weter. 2021, 77 (3), 115-120115 Artykuł przeglądowy Review DOI: dx.doi.org/10.21521/mw.6501;
- Keuling O., Baubert E., Duschern A.; "Mortality rates of wild boar Sus scrofa L. in Central Europe."; European J. Wildlife Res. 2013, 59, 805-810.;
- Danuta Sztych; "Kulturotwórcza rola dzika"; Wiadomości Zootechniczne, R. LII (2014), 2: 142–154;
