Kangur szary - opis, występowanie i zdjęcia. Zwierzę kangur szary ciekawostki | ekologia.pl
Ekologia.pl Środowisko Przyroda Kangur szary – opis, występowanie i zdjęcia. Zwierzę kangur szary ciekawostki

Kangur szary – opis, występowanie i zdjęcia. Zwierzę kangur szary ciekawostki

Kangur szary wygląda dokładnie tak, jak większość ludzi wyobraża sobie kangura. Nie zawodzi popularnych oczekiwań również pod innymi względami: doskonale skacze, potrafi się boksować i wychowuje swe młode w torbie. Jedyne z czym można by dyskutować to kolor – kangury szare mają sierść raczej płową, brązowoszarą co najwyżej.

Kangur szary w Australii

Kangur szary, fot. Nika666/Shutterstock
Spis treści


Współcześnie na świecie wyróżniamy cztery gatunki prawdziwych kangurów – wszystkie zamieszkują oczywiście Australię. Obok kangura szarego (Macropus fuliginosus) są to kangur rudy (Osphranter rufus), kangur olbrzymi (Macropus giganteus) oraz zamieszkujący północ kontynentu kangur antylopi (Osphranter antilopinus). Kangury szare występują powszechnie w całej południowej Australii, włącznie z regionami Queensland i Nową Południową Walią oraz oczywiście Wyspą Kangurów.

Wyspiarze kontra reszta

Zoolodzy w swojej wnikliwości wyróżniają dwa podgatunki kangura szarego. Ten pierwszy (M. fuliginosus melanops) zamieszkuje kontynentalną część Australii i jest dużym torbaczem o brązowej sierści, ciemniejszym obliczu i kontrastujących białych kitkach w uszach, które zdecydowanie dodają mu urody. Jego najbliższy kuzyn (M. fuliginosus fuliginosus) występuje wyłącznie na wspomnianej wyżej Wyspie Kangurów, stanowiącej trzecią co do wielkości wyspę Australii. Jest on mniejszy i zdecydowanie urokliwszy, przypominając raczej pluszowego misia. Owa różnica w fizjologii najprawdopodobniej wynika z faktu, że wyspiarze nie mieli nigdy nad sobą zagrożenia w postaci żarłocznych dingo, więc nie wyspecjalizowali się w taktykach obronnych. W rezultacie są też znacznie bardziej przyjaźni i ufni, co skrupulatnie wykorzystali pierwsi głodni Europejczycy, którzy zawitali na Wyspę Kangurów.

Cuchnący kangur szary i jego ogon

Kangury szare trudno jest rozeznać od kangurów olbrzymich – oba gatunki są naprawdę duże z wagą przekraczającą u samców nawet 50 kg i wzrostem do 130 cm. Samice są nawet dwukrotnie mniejsze. Obie płcie rozpoznać też dość łatwo po zapachu, a dokładniej mówiąc odorze, który wydzielają z siebie samce. Jest on wyjątkowo silny i przypomina ponoć… curry.

Całe ciało kangura szarego jest majstersztykiem ergonomii i mechaniki, a 80% jego masy stanowią mięśnie. I choć do słynnego już hopsania potrzebne są oczywiście silne nogi, najbardziej zachwycającym elementem anatomii kangura szarego jest jego ogon. Mierzy on nawet do 100 cm długości i pełni funkcję piątej kończyny. Przy powolnym chodzie torbacz wspiera się przy każdym kroku na ogonie, który wraz przednimi łapami tworzy coś na kształt trójnogu. W takim podparciu kangur jest w stanie przesunąć obie tylne kończyny jednocześnie do przodu. Podczas rychłych skoków ogon porusza się natomiast w górę i w dół, powiększając amplitudę wybicia.

Dzięki tak wybitnemu ogonowi kangur potrafi również utrzymywać stosunkowo pionową sylwetkę, gdyż środek ciężkości jego ciała jest sprytnie przesunięty w tył. To nie tylko gwarantuje bardziej godną postawę, ale także zapobiega ryciu głową w ziemię przy bardziej zamaszystych skokach. Dodajmy, że kangury, gdy bardzo chcą, potrafią poruszać się z prędkością nawet 56 km/h. A gdy są do tego zmuszone, potrafią nawet pływać!

Kangury szare są bardzo towarzyskie, fot. Martin Pelanek/Shutterstock

Dzienny dyletant

Kangury szare mimo skocznej i żwawej dyspozycji większości ludziom jawią się jako straszne leniuchy. To wina nocnego trybu życia, który sprawia, że w dzień torbacze zazwyczaj drzemią w cieniu drzew i nie wykazują specjalnego entuzjazmu. Wieczorem zaczynają jednak ożywać, a najaktywniejsze są o zmierzchu oraz o świcie.

Nawet sześć godzin ze swego nocnego żywota kangury szare spędzają na konsumpcji. Smakują im przede wszystkim trawy i byliny, ale nie gardzą również krzewami i korą drzew. Bardziej zdrewniałe specjały trawią dzięki wyjątkowo bogatej kolekcji drobnoustrojów zasiedlających ich jelito ślepe. Owa mikroflora bardzo skutecznie rozkłada nawet celulozę. Co ciekawe, kangury tych ciężkostrawnych posiłków nie muszą nawet popijać – ich zapotrzebowanie na wodę jest wyjątkowo niskie.

Aby mieć jeszcze większe szanse na przeżycie na niegościnnym południu Australii, kangury szare mają „wbudowany” mechanizm termoregulacji. Pozwala on utrzymywać niską temperaturę ciała latem, co z kolei oszczędza energię w okresach, gdy żywności jest mało.

Skaczące mafie kangurów szarych

Kangury szare to najbardziej towarzyskie wśród wszystkich australijskich torbaczy. Żyją w sporych stadach, które mieszkańcy Antypodów nazywają „mob”, a więc w wolnym tłumaczeniu mafia. Na swoje siedliska wybierają zalesione tereny, nadbrzeżne wrzosowiska, ale także pola golfowe. Szefem mafii jest zawsze samica, której podlegają inne samice oraz młode.

Samce, jak to samce, angażują się często w potyczki, zwykle oczywiście o samice, zwłaszcza te na wysokich mafijnych stanowiskach. Są też na tą okazję dobrze wyposażone. Z jednej strony potrafią bowiem zawzięcie kopać i boksować, o tyle boleśnie, że przednie łapy zakończone są długimi pazurami. Z drugiej, mają na brzuchu grubszą skórę, aby lepiej znosić ciosy przeciwnika.

Samiec, który wygra rywalizację, „wprowadza” się do mafii na okres godów, a wykonawszy swoje zadanie, rodzinę opuszcza. Zimą, gdy ruja jest mało prawdopodobna, dojrzałe kangury będą raczej włóczyć się samotnie po swoich olbrzymich terytoriach, sięgających nawet 550 ha, niż spędzać czas w towarzystwie zbyt głośnego potomstwa. Kangury szare są wszak wyjątkowo wokalne, komentując życie donośnym klikaniem, a czasem wręcz warcząc na siebie jak psy.

Tabela przedstawiająca fakty o kangurze szarym; opracowanie własne

U kangura szarego w maminej torbie najlepiej

Młode kangura szarego przychodzi na świat już po ok. 30 dniach i jest kompletnym wcześniakiem, niezdolnym do samodzielnego życia. Na szczęście, ma w zasięgu zaciszny inkubator w postaci torby na brzuchu matki. Tam, w cieple i bliskości sutka, spędza dalszych 130-150 dni, rosnąc i rozwijając się intensywnie. Nawet, gdy się już odważy i zacznie wypuszczać się na wycieczki poza torbę, do wieku ok. 17 miesięcy będzie wciąż wracać po mleko matki. To dłużej niż trwa laktacja u większości kobiet!

Kangurze więzi z matką są tak bliskie, że córki często zostają u boku swej rodzicielki, nawet gdy same mają już potomstwo. Dodajmy, że w stanie dzikim kangury szare dożywają przeciętnie ok. 10 lat, a rocznie miewają jednego tylko potomka – to oczywiście z braku dodatkowych toreb.

Młody kangur szary, fot. Kitch Bain/Shutterstock

Kangur szary to maskotka czy wróg?

W roku 2020 na świecie było ponad 3,7 mln kangurów szarych. Taka populacja gwarantuje status najmniejszej troski w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych IUCN. Tym niemniej kangury w Australii są objęte ochroną, gdyż chętnych na ich mięso i skóry było już w przeszłości dość.


Płowy skoczek jest oczywiście wielką turystyczną atrakcją i symbolem Antypodów. Widać go na pocztówkach, kubkach, bluzach i breloczkach. Niestety, jest go również widać i w polu. Kangury ze swoją skocznością nie znają bowiem pojęcia płotu i bardzo chętnie korzystają z polnych upraw, psując krew australijskim farmerom. Z tego też powodu rząd co roku wydaje ograniczoną licencję na… zabijanie żarłocznych intruzów.

Ekologia.pl (Agata Pavlinec)
Bibliografia
  1. „Western Grey Kangaroo” Perth Zoo, https://perthzoo.wa.gov.au/animal/western-grey-kangaroo, 30/11/2023;
  2. “Western Grey Kangaroo” Animalia, https://animalia.bio/western-grey-kangaroo?endemic=1, 30/11/2023;
  3. “Macropus fuliginosus” Animal Diversity Web, https://animaldiversity.org/accounts/Macropus_fuliginosus/, 30/11/2023;
  4. “Western Gray Kangaroo (Macropus fuliginosus) Fact Sheet: Physical Characteristics” San Diego Zoo Wildlife Alliance Library, https://ielc.libguides.com/sdzg/factsheets/westerngraykangaroo/characteristics, 30/11/2023;
  5. “Muscular anatomy of the tail of the western grey kangaroo, Macropus fuliginosus” Rebekah Dawson, Australian Journal of Zoology, 2014, 62, 166–174 http://dx.doi.org/10.1071/ZO13085;
4.9/5 - (7 votes)
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments