Jer – opis, występowanie i zdjęcia. Ptak jer ciekawostki

Jer, fot. Kacper Kowalczyk Jer, fot. Kacper Kowalczyk

Nie będzie w tym błędu jeśli napiszę, że jer to zięba, bowiem oba ptaki należą do rodzaju Fringilla sp. W niektórych częściach kraju, podczas swojej zimowej tułaczki, ptak ten bywa częstszym gościem karmników aniżeli jego tutejszy kuzyn. Jer to zwierzę, które upodobało sobie północne krańce świata, ale od czasu do czasu zagląda na południe, a nawet niegdyś tutaj gniazdował. Czy jeszcze kiedyś to nastąpi?


Północny zwiastun zimy

Jer (Fringilla montifringilla) należy do rzędu wróblowych i rodziny łuszczaków. Spójrzcie na jego dziób. Stożkowaty, całkiem masywny, ostro zakończony. Służy to wydłubywania nasion spomiędzy gęsto utkanej sieci, niektórych owoców takich jak osty oraz innych tego rodzaju roślin. Jak dziób, to i o głowie należy wspomnieć, a ta w okresie godowym u samca jest piękna, błyszcząco czarna. Dziób także przybiera taką barwę. Grzbiet brązowawy z czarnym nakrapianiem, który wygląda trochę tak jakby był łuskowany, bowiem pióra układają się niemal identycznie jak łuski u ryb. Skrzydła – pokrywy brązowo-pomarańczowe, natomiast wzór na lotkach jest czarno-szaro-biały z białym lusterkiem. Lotki w ogonie czarne z białym obramowaniem. Po bokach ciała jest brązowo-czarne nakrapianie, z kolei brzuch biały a pierś oraz podgardle podobnie jak pokrywy skrzydłowe brązowo-pomarańczowe. Zimą dziób ma barwę żółtą i głowa ma „brudnoszare” ubarwienie z charakterystyczną ciemną brwią nad okiem. Różnica między płciami jest widoczna podczas sezonu godowego, w szacie spoczynkowej samiec ma podobne do samicy ubarwienie i trudno odróżnić od siebie osobniki obu płci. Dorasta do około 16-17 cm długości ciała. Osiąga masę około 27-28 gramów. W czasie zimowych wypraw można go spotkać w stadach razem z innymi łuszczakami, lubi koczować z mazurkami, trznadlami oraz ptakami wiodącymi podobny tryb życia, chociaż rzadkością nie są dość duże stada złożone tylko z jednego gatunku.

W okresie od maja do lipca składa jaja o skorupce zielonkawej lub niebieskawej z lekkim brązowym nakrapianiem. Samica wysiaduje z reguły 3 – 8 jaj przez 11 – 12 dni. Przez następne dwa tygodnie ptaki się usamodzielniają. Kiedy tylko osiągną zdolność lotu, niemal od razu wyruszają w podróż, tam gdzie mogą znaleźć właściwy pokarm dla siebie. Upodobania dietetyczne tego gatunku są także zależne od pory roku, a także momentu cyklu życiowego, w którym w danej chwili znajduje się osobnik. Wiosną, kiedy praca wre, ptaki zjadają owady. Te stanowią uzupełnienie diety, zwłaszcza w czasie tak wzmożonego wysiłku jakim jest bez wątpienia budowa gniazda, a także odchów młodych. Czas jesienno-zimowy mija jerom pod znakiem nasion, zwłaszcza tych, które zawierają w sobie ogromne pokłady energii. Warto zatem pójść tym tropem podczas planowania zapasów do naszej ptasiej zimowej stołówki. Jer jako, że należy do rodziny łuszczaków, będzie jadł to samo co inni przedstawiciele tej grupy ptaków. Jak już wcześniej wspomniałem wraz ziębą tworzy rodzaj Fringilla sp. dlatego nie pogardzi słonecznikiem – ten jest dość powszechny w sklepach zoologicznych, stanowiąc często podstawę zimowych mieszanek ziaren dla dzikich ptaków. Pamiętajmy jednak, że taka „monodieta” słonecznikowa nie jest zbyt dobra. Warto urozmaicić serwowany pokarm o proso albo inne nasiona oleiste. Najlepiej jednak jest obserwować ptaki i na podstawie tych obserwacji, dobrać taką mieszankę, która będzie zawierała najchętniej wybierane przezeń ziarno.


Samiec i samica. Marek Szczepanek [GFDL or CC-BY-SA-3.0], from Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy