Boczniak różowy (Pleurotus djamour)
Wstęp
Boczniak różowy to jadalny, przepyszny grzyb z rodziny boczniakowych, uprawiany od stuleci na Dalekim Wschodzie. Trudno pomylić go z innymi gatunkami, gdyż odznacza się niesamowitym, jaskrawo różowym kolorem owocników, przypominających flamingi o wschodzie lub zachodzie Słońca.
Sezon
Boczniak różowy jako grzyb tropikalny i hodowany w warunkach kontrolowanych zawiązuje owocniki cały rok.
Występowanie
Boczniak różowy występuje w strefie okołorównikowej Azji, obu Ameryk, Afryki, Australii i Hawajów. Na południe sięga Peru, na północy Antyli, Bahamów i Bermudów. Do wzrostu potrzebuje stałej, wysokiej temperatury 20–30° C oraz maksymalnie dużej wilgotności podłoża i powietrza, tak 95-100%.
Wygląd
Miąższ delikatny, mięsisty, miły w smaku nawet na surowo, choć o niezbyt przyjemnym, cierpko ostrym aromacie.
Wysyp spor boczniaka różowego będzie beżowy. Mierzące zwykle 6,0–9,0 na 1,5–3,0 µm zarodniki będą gładkie i cylindryczne. Do ważnych cech mikroskopowych tego gatunku zaliczyć można strzępki ze sprzążkami, jak również tramę z cheilocytydami ale bez pleurocystyd.
Właściwości
Zastosowanie
Zawiera nieco metabolitów wtórnych, jakie potencjalnie dałoby się izolować na skalę przemysłową, po czym wykorzystywać w charakterze leków i suplementów diety dla ludzi oraz zwierząt gospodarskich. W warunkach laboratoryjnych wykazują pewne działania antybiotyczne, przeciwrobacze i przeciw wolnym rodnikom, jednak wciąż daleka droga do komercyjnie dostępnych lekarstw. Betaglukany z P. djamour mają też wzmacniać serce i naczynia krwionośne poprzez obniżanie poziomu glukozy i cholesterolu we krwi.

