Dieta ketogeniczna – opis i zasady. Jadłospis w diecie ketogenicznej

fot. pixabay.com fot. pixabay.com

Dieta ketogeniczna powstała na przełomie lat 20. i 30. poprzedniego stulecia w celu leczenia chorób neurodegradycyjnych. Obecnie sposób działania diety ketogenicznej wykorzystuje się również w procesach odchudzania. Dowiedzmy się, jakie szanse i zagrożenia wiążą się z dietą ketogeniczną dla naszego organizmu.


Czym jest dieta ketogeniczna?

Założenia diety ketogenicznej można w uproszczeniu określić następującymi słowami: „Jedz tłuszcz, by spalać tłuszcz”. W istocie, dieta ta opiera się na zastąpieniu obecnych w jedzeniu węglowodanów tłuszczami. Jest to typ diety niskowęglowodanowej i wysokotłuszczowej, w której dzienne spożycie węglowodanów stanowi mniej niż 4-10% wszystkich zjedzonych kalorii. Resztę mają stanowić tłuszcze. Trzeba tu zaznaczyć, że dieta ketogeniczna odróżnia się od typowej diety typu Low Carb (niskowęglowodanowych) tym, że ma za zadanie jak najmocniej obniżyć zawartość węglowodanów z menu, podczas, gdy inne diety niskowęglowodanowe nie są tak restrykcyjne i pozwalają na ich obecność na różnym poziomie. Obecnie dieta ketogeniczna stosowana jest w leczeniu chorób neurodegradacyjnych oraz w odchudzaniu.

Jak już wspomnieliśmy dieta ketogeniczna jest szczególnym rodzajem diety niskowęglowodanowej, a w związku z tym można wskazać dwie historie dotyczące jej pochodzenia: pierwszą związaną z leczeniem padaczki, drugą dotyczącą ogólnego rozwoju diet typu Low Carb.

Ponad dwa tysiące lat temu Hipokrates i Galen zaobserwowali, że post dobrze wpływa na osoby dotknięte padaczką. Jednak trzeba było czekać aż do lat 30. XX wieku, by uczeni odnaleźli przyczynę takiego stanu rzeczy. Zauważono wówczas, że podczas postu oraz stosowania diet ubogich w węglowodany ludzki organizm produkuje tzw. ketony, które wpływają na zmniejszenie liczby ataków padaczki. To wtedy wymyślono dietę, w której 4 gramy tłuszczu przypadały na 1 gram węglowodanów i białka łącznie.

Jeżeli natomiast chodzi o sam rozwój diet niskowęglowodanowych to za pierwszy opis diety tego typu uznaje się stworzoną w II połowie XIX wieku przez Williama Bantinga pracę „Letter on Corpulence Addressed to Public”, w której autor wskazuje, że po rezygnacji z jedzenia pieczywa, masła, cukru, ziemniaków oraz piwa, nigdy nie czuł się głodny.

Współcześnie termin „dieta niskowęglowodanowa” kojarzy się jednak bardziej z żywieniem zaproponowanym w latach 70. przez doktora Atkinsa, skrytykowanym w środowiskach lekarskich lub dietą Kwaśniewskiego, który ustaloną przez siebie proporcję węglowodanów, białek i tłuszczów nazwał „optymalnym żywieniem”.

Dzięki temu, że organizm przejdzie w tzw. stan ketozy – energia zamiast z glikogenu (uzyskiwanego przez jedzenie węglowodanów) będzie czerpana z tkanki tłuszczowej i białka, co przekłada się na zmniejszenie wagi. Co więcej, ciała ketonowe powstałe w wątrobie w procesie rozkładu tłuszczu hamują uczucie głodu – to dodatkowy czynnik, który wpływa na to, że stosując tę dietę można stracić zbędne kilogramy. Pamiętajmy jednak, że pierwotnie nie była to dieta odchudzająca, ale dieta powstała w celu wspomagania leczenia chorób neurologicznych, m.in. padaczki lekoopornej, zespołu Doose, zespołu Draveta czy stwardnienia guzowatego.

Ciałka ketonowe, które tworzą się w wyniku rozkładu tłuszczu, takie jak: aceton, acetooctan oraz kwas betahydroksomasłowy, przedostają się do ośrodkowego układu nerwowego i stanowią „zastępczy materiał energetyczny dla neuronów”. Obecność dużego stężenia ciał ketonowych we krwi ma pośredni wpływ na zahamowanie ataków padaczki, stąd tak duża popularność tej diety między innymi wśród dzieci borykających się z padaczką lekooporną.


W diecie ketogenicznej zakazane jest pieczywo pod każdą postacią. unsplash-logoAlexandra Kikot
Moim zdaniem
Czy stosowanie restrykcyjnych diet odchudzających ma sens?
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy