Nutria amerykańska - opis, występowanie i zdjęcia. Zwierzę nutria amerykańska ciekawostki

Nutria amerykańska, fot. Kacper Kowalczyk Nutria amerykańska, fot. Kacper Kowalczyk

Nutria amerykańska kojarzy się zwykle z jej charakterystycznie ubarwionymi siekaczami w kolorze intensywnej pomarańczy. Jednak za burym futrem i kaczkowatym chodem kryje się skomplikowana historia migracji, eksploatacji oraz agresywnej inwazji. Patrząc na nutrię amerykańską aż trudno uwierzyć, że tak niepozornie wyglądający gryzoń mógł przyczynić się do zarówno środowiskowych, jak i gospodarczych zniszczeń na światową skalę.                                           


Czy to bóbr? Czy to szczur?

Żadne z powyższych, chociaż posiada cechy jednego i drugiego. Myocastor coypus, czyli jak wskazuje nazwa rodzajowa dosłownie “bobroszczur” to wodnolądowy gryzoń osiągający długość ciała do jednego metra lub więcej (w tym 30-45 cm stanowi ogon), zamieszkujący tereny wokół jezior, wolno płynących strumieni oraz bagna. Ssak przeciętnie waży 5,5-9 kg, przy czym samce są nieznacznie, bo około 10% cięższe od samic. Znane są jednak przypadki osobników osiągających rekordowe 17 kg masy ciała! Grzbiet nutrii okrywa sztywne, gęste, brunatne futro, natłuszczane za pomocą wydzieliny z gruczołów zapachowych, skutecznie chroni ją przed utratami ciepła podczas nocnego żerowania w zimnych, bagnistych wodach. Na bokach ciała i brzuchu futro przyjmuje bladożółtawą, a czasami nawet rudawą barwę. Ważną cechą rozpoznawczą jest stosunkowo długi ogon nutrii amerykańskiej, podobny do szczurzego, porośnięty rzadkimi włosami. Dzięki niemu możemy łatwo odróżnić ją od bobra, bowiem ogon tego nadwodnego stwora przypomina płaskie wiosło, dlatego jego inna nazwa to plusk.

Trójkątny kształt głowy nutrii amerykańskiej i wysokie osadzenie niewielkich uszu, jeszcze mniejszych oczu oraz nozdrzy wyraźnie wskazuje wodny tryb życia. Na pysku rosną jasno siwe włosy, na tle których jeszcze lepiej wyróżniają się sprawiające wrażenie świecących z daleka, intensywnie pomarańczowe siekacze. Wszystkie te cechy nadają gryzoniowi wygląd zrzędliwego staruszka z wątpliwą higieną jamy ustnej. Poza budową głowy, natura podarowała nutrii amerykańskiej całą gamę innych cech doskonale przystosowujących ją do środowiska życia. Podobnie jak wiele innych ssaków penetrujących mętne, bagienne wody, pysk nutrii amerykańskiej zaopatrzony jest w czułe wibrysy. U ich podstawy znajdują się liczne neurony czuciowe. Umożliwiają one nawigację w ciemności wyłącznie za pomocą zmysłu dotyku. Jeżeli chodzi o inne zmysły, to co wyróżnia nutrię wśród innych ssaków zamieszkujących podobne biotopy, to wyjątkowo dobrze wykształcony słuch. Odzwierciedla on dualną, wodno-lądową naturę nutrii amerykańskiej. Błony pławne między palcami tylnych kończyn sprawiają, że jest doskonałym pływakiem, a ich brak w przypadku przednich zapewnia chwytność i zdolność do manipulacji. W czasie nurkowania pojawia się bradykardia, czyli okresowe spowolnienie rytmu serca. Dzięki temu ssak może pozostać pod wodą nawet do 10 minut na skutek ograniczenia dopływu krwi do obwodowych części ciała, czyli nóg, uszu czy ogona.


Charakterystyczne siekacze nutrii. Timo Sack [CC BY-SA 2.5], via Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy