Aksamitki kwiaty – sadzenie, uprawa i pielęgnacja aksamitek

Aksamitka rozpierzchła – Tagetes patula; źródło: Wikimedia Commons Aksamitka rozpierzchła – Tagetes patula; źródło: Wikimedia Commons

Aksamitki (łac. Tagetes) jako rodzaj botaniczny zostały opisane w 1753 r. przez samego Karola Linneusza. Pochodzące z Ameryki Północnej i Południowej kwiaty aksamitki już długo wcześniej cieszyły się jednak estymą – przez Azteków uważane były wręcz za święte. Źródłem fascynacji dawnych społeczeństwa była przede wszystkim długowieczność kwiecia, która w połączeniu z intensywną barwą aż prosiła się o religijne skojarzenia. Angielska nazwa aksamitek – „Marigold” – tłumaczona jest jako złoto Marii, bowiem i dla chrześcijan stały się one ważnym symbolem.


Aztekowie aktywnie uprawiali aksamitki wykorzystując je do magicznych rytuałów i uzdrawiania – leczono nimi między innymi czkawkę oraz rażenia piorunem! Kwiatami od razu też zainteresowali się Hiszpanie kolonizujący Amerykę Południową – tym sposobem nasiona jeszcze w XVI w. zawędrowały do Europy, a dalej do Afryki Północnej oraz Azji. Gatunek ma przy tym fantastyczną zdolność do naturalizacji, więc nie trzeba było czekać długo, aby kwiaty zadomowiły się na dobre na nowych kontynentach. Hindusi od wieków więc z ochotą przyzdabiają nimi swoje świątynie, podczas gdy w Meksyku łączy się je przede wszystkim z hucznie obchodzonym, kolorowym Świętem Zmarłych, gdy cmentarze toną w kolorowym kwieciu.

Dziś dzikie okazy powszechnie porastają brzegi stawów i rzek, podmokłe tereny, bagniska, a także niżej położone lasy liściaste. W Europie uprawiane są w ogrodach przede wszystkim jako rośliny jednoroczne, choć w cieplejszych klimatach mogą mieć charakter wieloletni. Na dzień dzisiejszy rozpoznaje się ponad 50 zweryfikowanych gatunków aksamitek, które różnią się ubarwieniem – od kremowego po pomarańczowy i czerwony oraz wzrostem. Najniższe odmiany osiągają zaledwie kilkanaście centymetrów wzrostu; te najwyższe zaś ponad 2 metry!

W Polsce aksamitki zakwitają w czerwcu lub lipcu i cieszą kolorowym kwieciem do października, a czasem nawet listopadowych i grudniowych przymrozków.

Wymagania glebowe aksamitek


Mimo, że w stanie naturalnym aksamitki preferują stanowiska podmokłe, w ogrodach radzą sobie jednak nawet na stosunkowo suchych rabatach. Generalnie, jest to gatunek bardzo mało wymagający, jeśli chodzi o glebę. Aby stworzyć im optymalne warunki warto przygotować rabatę z umiarkowanie żyzną ziemią, wyposażoną w warstwę drenażu na spodzie. Gleba powinna być spulchniona do ok. 15 cm głębokości.

Idealne stanowisko będzie również położone w pełnym słońcu – nie trzeba się przy tym obawiać gorącego lata, gdy aksamitki doskonale znoszą nawet ekstremalne upały. Półcień nie jest warunkiem wykluczającym uprawę, ale może negatywnie wpływać na intensywność kwitnienia.


Aksamitka wąskolistna - Tagetes tenuifolia; źródło: Wikimedia Commons
wykop.pltwitter.plfacebook.pl
Oceń: Drukuj

Pasaż zakupowyprzejdź do pasażu pasaż

Ogłoszenia - ekologia.pl
Pasaż zakupowy